Avonturen van Dimitri

donderdag augustus 1 2013

Grand Prix Rimini

Filed under: Magic,Persoonlijk — admin @ 16:10

Het was al weer ruim een jaar geleden dat ik voor het laatst een Grand Prix in Magic the Gathering gespeeld had. Mijn vaste partner in crime, Peter, was afgelopen seizoen druk met studie en werk, maar GP Rimini valt in de schoolvakantie en was in de buurt van het vakantieadres in Kroatie waar hij met vriendin en zus heen zou gaan. Dus vroeg hij mij mee en nadat hij zei dat de kosten meevielen (dat was op dat moment ook zo, als we toen meteen geboekt hadden) stemde ik toe.

Het boeken van vliegtickets is een kunst die ik nog niet helemaal onder de knie heb. Zijn tickets echt goedkoper op dinsdag? MOet je je cookies wissen, of is dat een fabeltje? In ieder geval werd het vliegticket 50% duurder in de dagen tussen voornemen en daadwerkelijk boeken, en dat terwijl het vliegtuig uiteindelijk niet vol bleek.

Bij het boeken van hotels is dat gelukkig minder een probleem, maar de keuze was reuze. Ieder had zo zijn eigen wensen: voor de dames (Y & N) was het vooral een goed ontbijt, goede beoordelingen, airco en een rustige omgeving (“Niet in het centrum!” dus vond Y, maar dat hadden we even moeten googlemappen: dan waren we vast niet midden in het uitgaansgebied (bij het strand) uitgekomen…). Voor de heren was gratis Wifi belangrijk en Peter wilde ook een gratis parkeerplaats voor de gehuurde auto. En ik wilde dat het centrum loopbaar was zodat we niet van de auto afhankelijk waren. Uiteindelijk viel de keus op Hotel Lily, dat aan al onze wensen voldeed.

De vliegreis naar Bologna op donderdag ging zonder problemen, de autorit naar Rimini ook en het hotel werd met behulp van de navigatie snel gevonden. Maar de hotelkamer bleek toch iets minder aan onze wensen te voldoen dan gehoopt, vooral omdat de airco het niet deed (of dat aan de airco lag of dat we gewoon niet op de juiste knopjes drukten is me nog steeds niet duidelijk). De eerste nacht werd er daarom weinig door ons geslapen, maar gelukkig ging de airco een dag later wel werken (Y: “Maar ik drukte op precies dezelfde knopjes als gisteren hoor”).

Het toernooi begon zaterdag, dus vrijdag konden we met zijn vieren op stap. Die benutten we om naar San Marino te gaan, waardoor ik in 1 keer twee landen van de lijst ‘nog te bezoeken landen’ kon schrappen (Ik was ook nog nooit in Italie geweest). Eerst even Wikipediaen natuurlijk: het is dertig keer zo groot als Monaco, maar nog niet de helft van Liechtenstein. Je kan er gewoon met euro’s betalen, maar het land heeft wel aparte postzegels, geliefd bij filatelisten. En het bevindt zich op ongeveer een half uur rijden van Rimini, vooral dat laatste feit kwam ons goed uit.

We hadden geen plan van tevoren, maar reden gewoon omhoog en kwamen zo bij een van de kastelen uit, Cesta:

Cesta kasteel

Leuk om rond te kijken, ook de rest van het oude centrum was mooi. Maar het hoogtepunt voor mij was wel de lunch:

Piadina

Piadina (of Piada) is een regionale specialiteit, een beetje lijkend op Turks brood maar platter. En het is (iig met Mozzarella en tomaten) zalig! Zo lekker kan ik het zelf vast niet maken, maar ik zou het eens moeten proberen. Ondertussen werd er ’s avonds ook lekker gegeten. La Brasserie uitgekozen: goede recensies, biologische ingredienten, uitgebreide kaart met zelfs diverse vegetarische gerechten (los van de pizza’s en pasta’s) en ook nog op loopafstand van het hotel. De dames waren ook zeer tevreden met de keuze, wellicht ook door de charmante obers, in ieder geval werd er de volgende dag weer gegeten. Ik nam overigens gewoon twee keer een pizza, want dat moest.

Maar zaterdag begon het echte werk: negen ronden sealed deck, waarvan ik er minstens zeven moest winnen om me voor de tweede dag te plaatsen. De pool die ik kreeg was best goed: een Jace, voor de rest ook goede blauwe kaarten en zwart was ook diep met goede beesten en wat removal. De kleuren waren duidelijk, evengoed was het niet heel makkelijk bouwen omdat ik een stuk of zevenentwintig speelbare kaarten had. Zo liet ik Negate in mijn sideboard (maar vaak ingeboard) en speelde ik beide 2/1 flyers (soms ‘beste blauwe common’ genoemd maar achteraf gezien had ik liever de 1/3 gemaindeckt). Enfin, ik had mijn deck misschien niet helemaal perfect, maar wel behoorlijk goed gebouwd en in de eerste zeven ronden verloor ik ondanks een paar speelfouten alleen van een man die zei maar twee toernooien gespeeld te hebben in de afgelopen zes jaar. Jace bleek soms een gamewinner, soms niets te doen, maar vaak won ik dan al evengoed. Ik moest dus nog maar een van mijn twee laatste matches te winnen…

Ronde acht speelde ik tegen een Russisch meisje, die me de eerste game versloeg met 1/1 en 1/3 flyers. “Snel deck dus” dacht ik, en boardde met dat in gedachten, maar in game twee kwam ik erachter dat ze vooral veel removal (rood) en bommen (dikke flyers) had… nu leek die game goed te gaan, maar toen ik in 1 beurt door Flames en Chandra drie beesten kwijtraakte en daarna niets nuttigs meer bijtrok nam ze over (misschien had ik wel een kans gehad als ik die beurt mana overgehouden had om mijn Shade te pompen, maar goed). In de laatste ronde hield ik in de derde game een hand met twee mana on the play, misschien ten onrechte, in ieder geval trok ik mijn derde landje te laat en dat was het toernooi. Peter deed het beter: hij verloor de derde en vierde ronde maar daarna niet meer. Uiteindelijk viel hij nipt buiten de prijzen op de 66e plaats, ik op plaats 289 (1034 deelnemers). Teleurstellend, maar ja.

De volgende dag ging ik maar de toerist uithangen, terwijl de dames op het strand van de zon genoten. Ik heb totaal een uur of drie gelopen, en het is jammer dat er in Rimini eigenlijk niet zo veel te zien is, maar zo kon ik wel een boek uitlezen:

Boek Interessante tijden

Dat was (wel) spannend! Hopelijk volgende keer beter… overigens zijn er foto’s gemaakt, misschien krijg ik die ooit nog en er is zelfs kans dat ik die hier plaats!

dinsdag januari 22 2013

Oma Reinderman luistert hiphop (3)

Filed under: muziek,Persoonlijk — admin @ 0:52

De derde cd met hiphop voor mijn moeder bevat Aziatische hiphop (met net zoals op de eerste twee cd’s tradiotionele elementen). Daar zitten een paar hits bij, zoals Addictive van Truth Hurts en het Maori-nummer. Black Eyed Peas (een Filipijns nummer) en Timbaland & Magoo (Hindi) zijn bekende artiesten, Asian Dub Foundation ook een beetje, de rest was bij mij onbekend maar sommige verdienen zeker meer aandacht. De Zuid-Koreaanse rapper Outsider b.v.: “Outsider is the world’s fastest rapper at 24 syllables per second. He was supposed to be in the world record but the judges only accepted English, and so Outsider could not win it.” En het Japanse nummer van Halcali is best wel schattig!

De tracklist (voor de nummers die niet op Spotify staan heb ik een Youtube-link toegevoegd):

Black Eyed Peas – Bebot (VS/Pinoy)
Stoic Bliss – Acid Ke (VS/Bangladesh) Youtube
Truth Hurts feat. Rakim – Addictive (VS/Hindi)
Timbaland & Magoo – Indian Flute (VS/India)
ishQ Bector – Aye Hip Hopper (Canada/India)
Asian Dub Foundation – New Way New Life (VK)
Gippy grewal ft bohemia – Munda Hogaya Sharabi (Punjabi)
Blaaze, Tanvi, Rags, Suresh Peters, A.R. Rahman – Pettai Rap (India) Youtube
Yin Ts’ang – Welcome to Beijing (China) Youtube
Highlife & Oni-Bong – 裏表町3丁目 (Japan) Youtube
Halcali – Hello Hello Alone (Japan) Youtube
Outsider – 남자답게 (namzedabke)(Zuid-Korea) Youtube
Hichkas – Ekhtelaf (Iran)
Patea Maori Club – Poi E (Maori)
Too Phat – Ala Canggung (Maleisie) Youtube
Iwa K – Bebas (Indonesie) http://youtu.be/AkN0-B6AJKc
Tenkun – Realize (VS/Tibet)

vrijdag augustus 24 2012

Oma Reinderman luistert hiphop (2)

Filed under: muziek — admin @ 21:50

Zoals beloofd ook de tracklist van de eerste hiphop-cd voor mijn moeder, met muziek uit Afrika. Zowel geschikt voor hiphopliefhebbers als voor liefhebbers van Afrikaanse muziek! Er staan redelijk wat bekende artiesten op. Omdat niet alles op Spotify te vinden was heb ik nog een track toegevoegd, Doos dronk van het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord.

Jack Parow – Cooler as ekke (Zuid-Afrika)
Arthur Mafokate ft Chomee – Hlokoloza (Zuid-Afrika, Kwaito)
Buraka Som Sistema – Kalemba (wegue wegue) (Portugal/Angola)
X Plastaz – Msimu Kwa Msimu (Tanzanie)
K’Naan, will.i.am & David Guetta – Waving flag (Somalie)
Jay-Z & Fela Kuti – Roc Boyz (Nigeria)
Faze – Faze alone (Nigeria, grote hit daar)
Allah Dandan – Real Didi (Guinea)
Daara J – Boomerang (Senegal)
Fata ft Omar Pene – Gouney (Senegal)
Positive Black Soul – Wouyouma (Senegal)
MC Solaar – Clic Clic – (Senegal)
Emmanuel Jal with Abdel Gadir Salim – Baai (Sudan)
Princess Emmanuelle Ft Laayie & Reveal – Oh No Bro (Egypte)
Intik – Khalouni Nebki (Algerije)

dinsdag augustus 21 2012

Oma Reinderman luistert hiphop

Filed under: muziek,Persoonlijk — admin @ 23:28

69 is ze inmiddels, mijn moeder, en een dag, dus gaf ik haar voor haar verjaardag naast wat tubes verf een cd met allerlei hiphop. De trouwe lezer van mijn weblog (of degenen die overgebleven zijn) herinneren zich wellicht nog de cd met metal en punk en de cd met indie en weten dat mijn moeder van wereldmuziek houdt, en de punk/metal/indie tolereert als er ook wereldmuziek/traditionele elementen in de liedjes zitten. Dit keer koos ik voor 17 hiphopliedjes uit Europa waarin b.v. Balkan, Arabische of Keltische elementen te horen zijn. De playlist:

1 Baloji & Monik Tenday – Tshena Ndekela (Belgie/Congo)
2 Marxman & Sinead O’Connor – Ship ahoy (Ierland)
3 Manau – La tribu de dana (Frankrijk) (het bekendste nummer, grote hit geweest)
4 Seryoga – Chernyj Bumer (Rusland)
5 Ustata – Male male (Bulgarije)
6 ZDOB SI ZDUB – Miorita (Moldavie)
7 Nulta Pozitiv – Otvori go pendzercheto (Macedonie)
8 Subcarpati – Cand a fost la `89 (Roemenie)
9 Movits – Fel del Av Gården (Zweden)
10 Caparezza – Vieni A Ballare In Puglia (Italie)
11 Outlandish – Guantanamo (Denemarken/Latin)
12 Jorge Fernando & Sam The Kid – Pois é (Portugal)
13 Salah Edin – Nsani Ya Habibi (Nederland/Arabisch)
14 MT ft Gulay – Son Dilegi (Nederland/Turkije)
15 Islamic Force – Mesaj (Duitsland/Turkije)
16 Makale – Salla (Zwitserland/Turkije)
17 Samiro – Cousecous (Nederland/Marokko)

En omdat de techniek voor niets staat is de cd ook te horen als Spotifyplaylist! Of de meeste liedjes dan, wat mist moet je maar youtube. Maar ik heb wel als bonus het jodelhiphopnummer toegevoegd 🙂

Ik had overigens eerder een cd met Afrikaanse hiphop gemaakt: daar meer over in een aparte posting.

vrijdag april 27 2012

Spotify depri playlist

Filed under: muziek — admin @ 18:08

Bijna twee jaar geleden maakte ik de playlist ‘sad, depressed, down and melancholic’ op Spotify. Niet omdat ik me zo voelde, maar gewoon om mooie liedjes te verzamelen en te delen. Na her en der wat te posten erover kreeg de lijst enkele tientallen ‘abonnees’ (wat inhoudt dat mensen het in hun lijst van playlist hebben staan), en dat maakte het de moeite van het maken waard.

Dit jaar echter komen er steeds meer abonnees bij (op dit moment 258). Het duurde even voordat ik begreep wat daarvan waarschijnlijk de oorzaak was: de zoekfunctie van Spotify geeft sinds een tijdje ook (populaire) playlists weer. Hoe meer abonnees, hoe groter de kans in de zoekresultaten te verschijnen (neem ik aan), en blijkbaar zoeken mensen ook wel eens op ‘sad’ of ‘depressed’.

Een andere nieuw iets van Spotify is dat je songs of playlists op een website kan zetten. Dat moest ik natuurlijk meteen uitproberen, en vandaar dit stukje 😉

maandag oktober 10 2011

Avonturen in Kenia (3)

Filed under: Persoonlijk,schaken — admin @ 23:35

Na de blindsimultaan (zie vorige verslag) gingen we naar Nanyuki om daar de volgende ochtend op safari kunnen gaan. Dat is vanaf Nairobi zo’n 200 km als je de A2 neemt, maar de Keniaanse A2 is niet hetzelfde als de Nederlandse. Vooral in het begin bleken er regelmatig grote gaten in de wegen te zitten, gelukkig konden we dichterbij Nanyuki wat meer gas geven en na zo’n 3.5 uur kwamen we aan in het hotel. Daar bleek men variabele tarieven te hebben voor Kenianen, buitenlanders die in Kenia wonen en buitenlandse bezoekers. Verder een ok hotel, men had gratis draadloos internet, een tv met 1 kanaal (huh?) en er kon zes uur ’s ochtends ontbeten worden. Dat deden we de volgende dag ook.

Zes uur ’s ochtends is normaalgesproken hoogstens een tijdstip waarop ik nog wakker ben, maar volgens Nikolai (ochtendmens) moesten we vroeg weg om kans te maken leeuwen e.d. te zien. Ik paste me dus maar aan, want zo vaak heb ik niet de kans om op safari te gaan. En het werd ook nog voor me betaald, maar als ik de tarieven van tevoren gezien had…
Voor Kenianen iets van 5 euro, voor toeristen 60 euro!? Nikolai betaalde als goed gastheer zonder al te veel morren (hij vond het ook wel duur), maar als ik het van tevoren geweten had wat de safari zou kosten (hotel en benzine komt er ook nog bij) had ik gesuggereerd dat een goedkoper uitje ook goed zou zijn.

Overigens, ik snap de argumenten voor de variabele tarieven: Kenianen hebben (gemiddeld genomen) minder geld te besteden en betalen bovendien al via de belasting voor hun nationale parken (neem ik aan). Maar als dat in Kenia een gebruikelijke praktijk is, waarom waren ze in Kenia dan zo verontwaardigd dat de marathon in Utrecht min of meer hetzelfde deed, als in meer prijzengeld voor de Nederlandse lopers? Blijkbaar ‘is dat anders’ maar ik vermoed dat als Kenianen ruim tien keer zoveel inschrijfgeld hadden moeten betalen dan Nederlanders, de verontwaardiging net zo groot was geweest. Is het selectieve verontwaardiging en/of zelfs een vorm van racisme?

In het national park zagen we helaas geen leeuwen, maar wel diverse anderen dieren, zoals een olifant, giraf, zebra en een neushoorn:



En er was ook een nijlpaard, die we met gevaar voor eigen leven niet tegenkwamen:

Gevaarlijker werd het toen we in de modder vast kwamen te zitten (de auto van Nikolai had geen vierwielaandrijving).

Wat schrijft Wikipedia over de Afrikaanse buffel: “Hij is onvoorspelbaar en kan gevaarlijk zijn voor jagers en mensen die te dichtbij komen, soms met de dood tot gevolg.” Vijftig meter van onze auto stond een kudde:

Gelukkig stopte na een tijdje een toerbus in onze buurt en gingen een paar Kenianen met gevaar voor eigen kleding de auto wegduwen:

Weer een avontuur overleefd! Mijn schoenen waren er niet zo goed aan toe, al zijn die inmiddels weer in normale staat. Zo zagen ze er toen uit:

De volgende dag stond het Nairobi National Museum http://www.museums.or.ke/content/blogcategory/11/17/ op het programma, waar o.a. interessante tentoonstellingen over de geschiedenis van Kenia te zien waren. Ik heb geen foto van in het museum, maar wel een bewijs dat ik er (voor) geweest ben:

Er was nog tijd over die middag en aangezien ik op safari geen leeuwen gezien had stelde mijn gids van die dag (Kim) voor om naar de dierentuin te gaan. Dat leek me ook een prima idee. En het zat mee, het was net voedertijd:


Leuk aan de dierentuin was ook dat sommige apen los rondliepen. Zo jatte er eentje een lolly van een kind en ook vuilnisbakken waren niet veilig:


Eigenlijk is dit helemaal niet goed, ze hebben zichzelf een suiker/zoetbehoefte aangeleerd waardoor een menu van simpel groenvoer zoals blaadjes niet meer voldoet. Wel leuk voor het publiek natuurlijk…

Er waren nog wat andere dieren maar die waren wat minder fotogeniek (al vond ik het wel bijzonder dat ze twee op het oog gewone katten in kooien hadden), maar ik vond de dierentuin eigenlijk leuker dan de safari…

De volgende ochtend stond er niets op het programma en verschillende mensen vroegen of ze me mee op stap moesten/mochten nemen, maar ik had juist gepland om alleen op stap te gaan. Uitstapjes zijn leuk, maar alleen de omgeving verkennen ook (bovendien moest ik nog wat souveniers kopen, o.a. een in Nederland moeilijk verkrijgbare cd van de Nairobische band Sauti Sol voor mijn van wereldmuziek houdende moeder). Deze foto van een groot warenhuis heb ik illegaal gemaakt:

Ik weet niet waarom, maar nadat ik een foto had gemaakt keek riep een beveiliger boos naar me dat het verboden was te fotograferen. Ik liep maar snel door voordat mijn camera geannexeerd zou worden. Vermoedelijk angst voor terrorisme, bij de ingang moest ik ook mijn tas te laten zien. Ik had eigenlijk binnen ook foto’s willen maken, maar dat durfde ik niet meer…

Dan maar een foto van een supermarkt in het andere grote warenhuis van Nairobi:

Die hadden ook voetbalshirts (ongetwijfeld niet officieel, maar wel goedkoop) en dat kwam goed uit, zo kon ik ook voor mijn vader een cadeautje kopen. Missie geslaagd die morgen dus.

’s Middags brachten we bezoek aan een school waar ze een schaakclub hadden. De school was in een arme buurt, een soort van sloppenwijk, zoals op je op de foto kan zien:

Maar heel arm zijn ze daar ook niet. Nairobi heeft vruchtbare grond, waardoor mensen geen honger hoeven te lijden, en het is fijn dat (hopelijk) alle kinderen naar school kunnen. De Britse invloed is op de scholen te herkennen, sommige scholen zijn alleen voor meisjes of voor jongens, en op veel scholen zijn schoolkostumen verplicht. Zo ook op de school die we bezochten:

Bij de schaakclub werd ik voorgesteld aan de leerlingen (maar ze hadden geen vragen of waren gewoon verlegen), ik praatte wat met de trainer (en gaf een paar suggesties voor training, zoals simpele spelletjes met een paar stukken spelen) en ik speelde een paar partijtjes. Maar het leukste was natuurlijk drop uitdelen en de reacties van de kinderen bekijken. Ze vonden het lekker!

Een meisje poseerde nog voor me toen ze zag dat ik een foto ging maken. Ze was zelf ook tevreden met het resultaat (al zou de foto beter zijn zonder achtergrond):

’s Avonds de laatste training, daarna de gebruikelijke beleefdheden van de spelers dat ze veel geleerd hadden etc. (maar dat meenden ze ook wel) en de volgende ochtend (nacht) werd ik vijf uur opgehaald door Nikolai (zoals gezegd ochtendmens, dus heel veel medelijden was niet nodig) om weer terug naar huis te gaan. Het was een mooi avontuur!

woensdag augustus 31 2011

Animals being dicks

Filed under: Grappig,Leuke link — admin @ 20:14

Dieren kunnen best wel vervelend zijn, zo valt te leren op animalsbeingdicks.com. Zo liet deze kat duidelijk zien niet van het gezelschap van de hond gecharmeerd te zijn:

Een opmerkelijke vorm van hijacking:

Een oude ‘grap’ blijkt ook onder honden populair.

En wat doe je als iemand te lang aan het computeren is?

Daar zijn natuurlijk best vriendelijkere oplossingen voor.

Een meisje dat voor de rest van haar leven getraumatiseerd is:

Als je wilt afvallen is minder TV kijken een goede methode:

Tenslotte Garfield en Odie, maar dan met een vogel en een schildpad:

woensdag augustus 10 2011

Avonturen in Kenia (2)

Filed under: Persoonlijk,schaken — admin @ 16:27

In mijn vorige verslag had ik verteld over de trainingsessies met de Keniaanse spelers, maar ik was er niet alleen gekomen om training te geven. Zo vaak komt er niet een grootmeester (de laatste keer was toen Nigel Short op vakantie was in Kenia, en daarvoor in 1990 toen John Emms training kwam geven) dus stond er in het weekend een simultaan (zaterdag) en een blindpartij (zondag) op het programma. Bij een simultaan is het vaak even onderhandelen over het aantal spelers: de organisatie wil vaak zo veel mogelijk, maar het moet wel in een bepaalde tijd afgelopen zijn. Nu kan het vrij snel gaan als er veel huisschakers meedoen, maar het kan ook heel lang duren als het allemaal sterke clubschakers betreft. In dit geval was de tegenstand zo tussen 1300 en 2150, en kwamen we daarom dertig borden en vijf aanschuivers overeen. Optimistisch dacht ik dat ik dat wel binnen vijf uur kon afronden. Dat viel wat tegen: er was maar een partij die ik snel won, en uiteindelijk duurde het (volgens twitter) 5 uur en 47 minuten (met 4.2 km afgelegd).

Van tevoren had ik de organisatie gevraagd of ze mij de sterkere spelers konden aanwijzen, en om het mij helemaal makkelijk te maken hadden ze die bij elkaar gezet. Als simultaangever is het lastig om op alle borden even geconcentreerd te zijn en dus zijn er borden waar je uit de losse pols zetten doet, en ook borden waar je extra je best doet. Van de sterke spelers was ik extra gefocust op de (door een lange busreis vermoeide) nummer 1 van Oeganda, Harold Wanyama, en juist tegen hem won ik heel makkelijk. Of zoals hij het correct uitlegde: “I was outprepared in the opening”.

Op een ander bord liet ik me juist weer trucen om de concentratie te verliezen. Dame en loper op de lange diagonaal, dat moest wel winnen, en toen mijn tegenstander meteen antwoordde op mijn zetten dacht ik dat hij dat deed omdat hij op zou geven nadat ik met Dh8+ en Dxc8 een toren sloeg die mijn vrijpion op c7 blokkeerde. Hij bleek echter een andere bedoeling te hebben: met een paardoffer forceerde hij eeuwig schaak. Op de foto de situatie een paar zetten eerder:

Op een van de andere borden moest ik ondanks een pion meer in een eindspel nauwkeurig spelen om remise te maken (en dat lukte), maar er was zelfs een bord waarin ik twee pionnen achter was gekomen. Wat doe je dan in zo’n geval? Proberen de partij te rekken en het je tegenstander moeilijk maken. Vervolgens snel alle andere partijen afronden, en dan is het 1 tegen 1! En zo geschiedde met de volgende stelling op het bord:

De pionnen op a3, b2 en d7 stonden er al een tijdje. Het zou gewonnen moeten zijn voor zwart, maar zijn pogingen dat aan te tonen had ik steeds weten te pareren. Dus probeerde hij iets anders: 1…Tb6? 2.Tc5+ Kd63.Txg5 Hij begon nu lang na te denken. 3…Tb8 is de enige zet, en dan moet het nog wel remise zijn, al kan ik dan proberen toren/loper tegen toren te winnen. Hij deed echter 3…Ke7 en hoewel ik wel eens in zo’n situatie een tegenstander remise gegund heb, was ik nu keihard: 4.Te5+ 1-0. 34 uit 35 dus, een goede score.

De volgende dag stond de blindpartij op het programma, tegen gelukkig maar 1 speler, Ben Nguku (geschatte rating 2150). Men had mij nog willen verleiden om er een blindsimultaan van te maken, maar gezien het vriendenprijsje dat ik voor mijn diensten had gerekend (?) vond ik dat ik ze een dergelijke inspanning niet verschuldigd was. Een enkele partij blind spelen vond men sowieso al indrukwekkend, al stelt het natuurlijk niets voor, tijdens een partij moet je varianten tenslotte ook blind berekenen. Toch merkte ik dat er wel een verschil is: als je tegenstander aan zet is willen je gedachten wel eens afdwalen, en dan is het handig als je een geheugensteuntje hebt wat betreft de actuele stelling van de partij in de vorm van een visuele representatie. Bij een blindpartij is het dus zaak om goed geconcentreerd te blijven (wat niet zo erg meeviel, want mijn tegenstander dacht lang na, gelukkig was het een rapidpartij). Ik boekte een overtuigende overwinning, althans, dat dacht ik, maar de computer is kritischer.

Ik keek hier naar 15.Pxf7 Kxf7 16.Df3+ maar na 16…Kg8 17.Lxd5+ e6 leek me dat niet zo duidelijk. Veel sterker is echter 16.Dh5+ g6 17.Lxd5+ Kg7 18.De5+ en zwart kan opgeven. Ook 15.Df3 was een optie die ik overwoog, maar ik dacht dat hij dan nog kon verdedigen met 15…Le6. Dan wint wit echter met 16.Pc6. Enfin, ik rokeerde, en na 15.0-0 e6 16.Dh5 (16.Df3 +-) g6 17.Df3 f5 18.Te1 Le7 19.Pxd7 Txd7 20.Txe6 Pac7 21.Te2 0-0 was ik van plan 22.La2 te doen, maar onderbreking van de arbiter voorkwam dat: mijn tegenstander was (ondanks het Fischer-tempo met 10 seconden per zet erbij) door zijn vlag gegaan. Ik dacht dat ik in de slotstelling nog heel goed stond, maar volgens de computer zou het voordeel na 22.La2 grotendeels verdwenen zijn. Waarschijnlijk had ik met ogen open toch een stuk meer gezien (pun intended).

Na de simultaan vertrok ik met Nikolai en Mehul naar Nanuyk voor een safari, maar daarover meer in het laatste deel van mijn verslag!

vrijdag juli 29 2011

Avonturen in Kenia (1)

Filed under: Persoonlijk,schaken — admin @ 21:28

Eind februari kreeg ik een mailtje vanuit Afrika: of ik interesse had om training te geven aan Keniaanse topspelers. Nu krijg ik wel vaker mails vanuit Afrika met financiele voorstellen (van prinsen en dochters van overleden generaals en zo), maar enig googlen leerde dat de afzender al eerder de internetmatch Kenia-Wageningen had georganiseerd, dus deze mail zou best wel eens geen spam kunnen zijn. Ik mailde terug dat ik interesse had. Na enig heen en weer mailen kwamen we overeen dat ik in de tweede helft van juli (slechte timing, maar ik was even de tour vergeten) naar Kenia zou komen voor vier trainingen, een simultaan, een blindpartij en een bezoek aan een schaakclub. En voor een safari natuurlijk!
[more]
Bij aankomst in Kenia verwachtte ik opgehaald te worden door mijn contactpersoon, Nikolai van Beek, een Nederlander die sinds een paar jaar in Kenia woont en werkt. Bij het verlaten van de bagagehal (en na eerst een uur in de rij voor een visum gewacht te moeten hebben) hoorde ik hem inderdaad mijn naam roepen, maar hij was vergezeld door een hele delegatie.

Aankomst in Kenia

Een grootmeester bezoekt Kenia, dat is wel een heel speciale gebeurtenis en daar wilden mensen (of nouja, betrokken schakers) bij zijn! Ondanks het late tijdstip werd eerst de duurste bar van Nairobi bezocht waar ik moest socialiseren (“as Dimitri starting sharing his tales of meeting Kasparov, Karpov, Anand and the likes over the board”) zodat ik uiteindelijk na middernacht incheckte in het hotel.

Bar in Kenia

Het Jacaranda-hotel had gratis een hotelkamer beschikbaar gesteld en dat verdient lof, maar voor een positieve recensie op tripadvisor was het toch niet goed genoeg. Het personeel bij de receptie was vriendelijk maar niet erg nuttig bij problemen (zoals een missende badplug), het ontbijt was prima voor gemenebestinwoners (worsten, witte bonnen in tomatensaus etc.) maar als Nederlander vond ik het ontbreken van kaas jammer en het vervelendste: er was een probleem met de tv-decoder, waardoor ik niets gezien heb van de mooiste etappes van de tour. Maar goed, afgezien van de eerste nacht sliep ik er goed.

Op de eerste dag na aankomst stond om twee uur een persconferentie op het programma. Er was me verteld dat er veel belangstelling voor mijn komst en ik in gedachten zag ik al een zaal vol journalisten suffe vragen op me afvuren (“Wanneer ben je begonnen met schaken? Hoeveel zetten kun je vooruitdenken”), een beetje zoals eerdere persconferenties die ik heb meegemaakt. Het ging toch iets anders: de persconferentie bleek gehouden te worden in de plek waar we ook lunchten (en dan niet in een aparte zaal maar gewoon bij de andere drinkende en etende mensen) en de horden journalisten bestond uit een cameraploeg, die in plaats van om twee uur te beginnen eerst zelf uitgebreid ging lunchen (maar ik was al bekend met het fenomeen “African time”). Maar daarna mocht ik uitleggen hoe ik de Keniaanse spelers sterker wilde maken en wat het effect van mijn bezoek zou zijn (al was ik niet de aangewezen persoon om dat laatste te beantwoorden).

Persconferentie

Hoe wilde ik de Keniaanse spelers in vier trainingsessies van drie uur sterker maken? Ik had besloten om alleen eindspelen te doen: toreneindspelen, pionneneindspelen en planning in het eindspel. Dat was gedeeltelijk uit luiheid (het materiaal had ik allemaal al) maar ik had ook het vermoeden dat het wel eens heel nuttig zou kunnen zijn. En dat was het. De gemiddelde Nederlandse jeugdspeler kent de bekende theoretische eindspelen uit zijn hoofd, maar bij de Keniaanse spelers (met toch ratings van boven de 2000) bleek dit gebied onderontwikkeld. Niet onlogisch: het is daar niet zo makkelijk om aan schaakboeken te komen (al is dat tegenwoordig met torrentsites iets minder een probleem) en bovendien doen ze liever aan snelschaken dan aan studeren. Maar met de trainingsessies waren ze erg blij!

Training

dinsdag mei 24 2011

Popquiz. Wat een fiasco! Wat een succes!

Filed under: muziek,Persoonlijk — admin @ 14:18

Afgelopen zondag presenteerde ik in cafe De Schutter een zelf samengestelde popquiz. De quiz had ik al een tijdje (bijna af) liggen, maar ik zocht nog een plek om ‘m te presenteren. In De Schutter wordt (bijna) elke maand een popquiz gehouden (op de tweede zondag van de maand), en toen ik zelf een keer meedeed sprak ik met de mensen van het cafe af dat ik er eentje in mei zou doen. Maar ja, 8 mei is moederdag, dat is wat onhandig, dus werd het 15 mei. Maar toen was voetbal, dus kreeg ik op bijna het laatste moment het verzoek van het cafe om het een week later te houden. 22 mei kon ik gelukkig ook wel, dus dat werd het! Zelf had ik voor de quiz een aantal mensen uitgenodigd, voor de rest wist ik niet hoeveel er zouden komen, maar vast nog wel een aantal via de mailinglist van de Schutter popquiz. Of zo dacht ik.

Ik kwam tien voor twee aan met mijn laptop (waarop alle mp3’s stonden) en alle papieren (opgaveblaadjes etc). De mixer (om mijn laptop met de boxen te verbinden) stond al klaar, plugje erin doen… hee, die was er niet. “Heb je ook iets om mijn laptop aan de mixer aan te sluiten?” vroeg ik aan de bar. “Heb je dat dan zelf niet mee?” Zucht, nee, natuurlijk niet. Gelukkig vond de barvrouw iets. “Misschien is dit het.” Inderdaad, het aansluiten lukte, maar een goed geluid krijgen niet. Op 1 aansluiten, op 2 aansluiten, op 3 aansluiten, er bleef een vervelende zoem. Een deelnemer suggereerde dat er een ongeaard stopcontact gebruikt moest worden, maar ja, die was er niet. Een andere deelnemer die wel enige technische know-how had bracht de oplossing: stekker van mijn laptop eruit. Zoem weg! Toen bleek echter dat de zang moeilijk hoorbaar. Na nog wat gepiel was dat ook weg, maar toen was het drie uur, terwijl de quiz om half drie had horen te beginnen…

Maar goed, drie uur begon de quiz eindelijk, voor de… ehm, achtien deelnemers, waarvan ik er twaalf zelf had uitgenodigd, en twee mogelijk toevallige passanten waren, ze waren tenminste na een half uur weer weg. Waar waren alle vaste deelnemers van de Schutterquiz? Wisten die wel dat de quiz gehouden werd? Ik weet het niet, maar ik vermoed van niet. Het leek me vanzelfsprekend dat de quiz op de mailinglist aangekondigd zou worden (waar heb je die anders voor?) maar blijkbaar niet. Zoveel moeite gedaan, en dan zo’n lage opkomst…

Maar goed, afgezien van alle tegenslag was het wel heel leuk om te doen, en dat vonden de deelnemers ook, met reacties als “wat een topquiz, je hebt ons flink aan het werk gezet!” en “Ja, was echt een leuke quiz!” En het cafe is een leuke ruimte en voor de quiz waren leuke prijzen geregeld, als de techniek en de promotie in orde waren geweest was ik heel tevreden geweest. Nu heeft het toch een beetje een nare nasmaak. Ik ga vast nog wel een quiz bedenken en willen presenteren, maar wordt het dan toch weer De Schutter of ergens anders? Ik weet het niet.

Tot slot twee foto’s:

De presentator

Twee teams

« Newer PostsOlder Posts »

Powered by WordPress