Dan had ik nog de keuze om ‘m bij een fietsenwinkel in Amsterdam te kopen voor de volle prijs, of een winkel in Waddinxveen met 20% korting. Het werd het laatste: en zo ging ik vanmiddag met trein en bus naar Waddinxveen, na natuurlijk eerst gebeld te hebben of ze ‘m wel op voorraad hebben in mijn maat. Aangekomen bleek dat ie eerst nog gemonteerd moest worden (’een kwartiertje’ zou het duren, maar het werd ruim een uur), maar goed, nadat ik van verveling zelfs met de buurthonden ging spelen, had ik ‘m eindelijk! Maar het avontuur was nog niet afgelopen: ik moest nog terug naar huis, en dat deed ik natuurlijk op de fiets!

De terugweg deed ik zonder tomtom, maar het leek me niet al te moeilijk: naar het noorden, immer gerade aus, en ook nog een beetje oostelijk aanhouden. En inderdaad, dat was het ook. Soms hield ‘noorden’ opeens op wegens water of zo, en niet altijd was mijn eerste poging tot juiste richting correct, maar mijn tweede dan wel. Sommige stukken waren ook wel saai, maar mijn topografiekennis is weer wat verbeterd: ik weet nu waar Aarlanderveen, Vrouwenakker en De Kwakel liggen. Verder merkte ik wel dat het fietsen zonder wielrenuitrusting zijn nadelen heeft, vooral met het warme weer: zowel mijn handen als mijn billen zweetten en dat voelde ik ook, mijn handen werden helemaal rood. Maar ik werd niet moe of zo: tegen het einde (in Amsterdam) reed ik nog net zo hard als in het begin. Toen ik van de fiets was en de trap opliep voelde ik het wel in mijn benen. Voorlopig ben ik wel blij met mijn aankoop!

Allereerst, terecht in de top 10: High Fidelity (de ultieme lijstjesfilms) en 24 hour party people (genieten als je van Britse jaren ‘80 indie houdt). Trailers in de link.

Dan, in de categorie veel te laag, Walk the Line. 41?? Geweldige muziek van Johnny Cash, geweldig uitgevoerd door Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon!

Het lijstje ommissies is nog een stuk groter.

The Commitments. Een paar blanke Ierse jongens beginnen een soulband, want Ieren zijn de negers van Europa, en Dubliners de negers van Ierland. In plaats van de trailer een liedje uit de film:

Nick Hornby heeft behalve High Fidelity ook About a boy geschreven, over een man die vader van een jongen speelt heeft om vrouwen te kunnen versieren. Iets om over te praten, zeg maar. Het is op zich geen muziekfilm, maar wel mijn favoriete soundtrack, onder andere dankzij dit nummer, met ook een erg leuke clip:

Een andere film met Hugh Grant, Music and Lyrics, vond ik ook erg leuk. Een man zat met een andere man in een succesvolle band (laten we die Wham! noemen), partner ging met veel succes solo, zijn eigen carriere stelt niets meer voor… uit die film een parodie op 80’s muziek:

Nog een leuke romkom: Bandslam, over een nerd die dankzij muziek een mooi meisje ontmoet. Of twee zelfs. Op de schoolbandcompetitie doen ze een leuke uitvoering van Everything I own:

(500) Days of summer is een komedie over romantiek, maar te geweldig om een romkom te noemen. En de muziek is nog beter! Zie de eerste halve minuut van de film. Als je dat niet geweldig vindt, dan, dan… dan ben je vast geen fan van The Smiths. Wat erg voor je!

The boat that rocked gaat over een radiopiraat uit de jaren ‘60, met veel muziek uit die periode. Hoe de NME die niet in de top 50 gezet kan hebben is me een raadsel, waarschijnlijk over het hoofd gezien. In ieder geval een film die je als muziekliefhebber gezien moet hebben.

En als laatste: Young @ heart is een documentaire over een koor van tachtigers die pop, rock en punk zingen. Hier een stukje waarin ze “Ik wil een kalmerend middel” van The Ramones doen (of hier zonder reclame ervoor):

Young at Heart - I wanna be sedated

Dit weekend had ik weer zo’n routineklusje. De heenreis ging goed, en ik was net op tijd in het hotel om de ploegenachtervolging op de Duitse tv te zien (hoera voor de vallende Friesinger!). Ook zondag was het business as usual, ik won in 35 zetten van een speler met 2329. Maar toch zou deze zondag afwijken van de gebruikelijke routine…

Ik had erop gerekend met Loek mee te kunnen rijden, maar helaas, die won in precies 1 uur van N.O. en ging toen snel weg. Jan was ook al vertrokken, Erik was er nog en wij werden door de teamleider naar Keulen Centraal gebracht, waar we kwart voor vier arriveerden. Erik had een weekendretour via Venlo geboekt, en nam vrij snel een trein. Ik had geen zin om vier keer over te moeten stappen en op twintig kleine Duitse stations te moeten stoppen, dus ik kocht een kaartje voor de ICE die 17.46 zou vertrekken en 20.25 zou aankomen (achteraf gezien had ik beter met Erik kunnen meereizen, want hij reed voor de storm uit…) Ik ging vervolgens even naar een internetcafe, toen wat eten bij de Subway (eentje met banken en grote kussens!) en om half zes was ik weer op het station.

Oei, veel mensen in de centrale hal, omhoog starend naar het bord met vertrektijden. Ik deed met ze mee. Ai, bij bijna alle treinen staat “verspätung” en geen kleintjes ook: 60 minuten, 100 minuten, zelfs 180 minuten werd gemeld. De mijne werd op 80 minuten vertraging ingeschat. Kut. Ik liep wat rond, hoopte een trein naar Düsseldorf te ontmoeten, en ondertussen werd mijn trein van vertraagd naar uitgevallen gewisseld. Slechte wissel wat mij betreft. Ik ging toen maar in de rij voor de informatiebalie staan, en drie kwartier later was ik daar aan de beurt, eventjes. “I want to go to Amsterdam, is that possible?” “No, not possible, no trains going there today.” Nou moe. Dan maar weer naar het internetcafe.

Eerst nu.nl checken. Zware storm, doden in Frankrijk, schade in Limburg, maar niets eens “Reizigers gestrand in Keulen!” Ik voelde me miskend. Goed, booking.com dan, zoeken naar een hotel in Keulen voor vannacht. Rangschikken op prijs… hm, vanaf 51 euro. Düsseldorf dan? Ah, vanaf 29 euro, da’s beter. Plan: in Düsseldorf geraken, internetcafe in, hotel boeken, morgen vroege trein nemen.

Terug in het station bleken er nog steeds geen treinen reden naar Düsseldorf, maar wel werd er iets omgeroepen over bussen die erheen zouden gaan. Na enig zoeken kwam ik inderdaad terecht in een mensenmassa met dezelfde doel als ik. Na een kwartier wachten kwamen er twee bussen, en ik stond in een plek in de rij die normaalgesproken me wel de bus in zou brengen. Helaas, men drong van rechts naar binnen, terwijl ik links stond. Eindelijk stond ik bijna vooraan, nog maar drie mensen voor me… “Noch drie Leute dürfen einsteigen.” Ja, ik was de eerste die niet erin mocht. Maar bij de andere bus gingen nu ook de deuren open. Ren ren, dring dring, en nu stonden er tenminste twee mensen voor me toen de bus vol werd verklaard. “Over een half uur komt er weer een bus.” Nog een kans om net niet erin te mogen!

Na een kwartiertje wachten bedacht ik dat ik beter kon gaan kijken of er al nieuwe ontwikkelingen waren met de treinen. En inderdaad: de gecancellde trein van 19.17 stond weer op het programma, ongeveer 80 minuten vertraging. Het was inmiddels half negen (en 19:17 + 80 min = 20.37) dus snel naar het perron. Waar geen aanwijzingen te vinden waren van westwaartse treinen, behalve dan de flarden Nederlands die ik opving, maar ik vond twee conducteurs die zo aardig waren voor mini-informatiebalie te fungeren en die meldden dat er echt een trein naar Nederland zou rijden en dat ik me op het goede perron bevond.

Ik vond ook een medeslachtoffer, een Duits meisje dat naar Tilburg moest, waar ze studeert. Het duurde even voordat ik begreep wat. “I study circus”, zei ze. Ik dacht even na. “Sorry?” “Circus”. Wat zou ze kunnen bedoelen? “What’s the word in German?” “Also circus.” Pas toen ze het verder uitlegde begreep ik dat ze echt circus zei en dat ook bedoelde. Acrobatiek was haar specialiteit en ze hoopt haar bachelor te halen. Leuk! En weer iets geleerd. Maar goed, zij zou in Arnhem (of Utrecht) nog de trein naar Tilburg moeten nemen, en zelfs al zou er een trein naar Nederland gaan, de kans dat ze de laatste trein zou missen was groot. Zij ging dus maar terug naar haar ouders in Bonn.

De trein richting Nederland ging uiteindelijk wel, maar eindigde om elf uur in Oberhausen. Bussen zouden ons daar verder brengen. Zo’n driehonderd man waren daar aan het wachten en hopen, maar pas om twaalf uur werd de belofte vervuld. Wel comfortabele bussen trouwens, van een storm was binnen niets te merken. Na tussenstops in Arnhem en Utrecht arriveerde ik uiteindelijk half vier bij Amsterdam Centraal en kwart voor vier thuis. Geen prettige ervaring natuurlijk, maar verliezen (of zelfs remise) was erger geweest….

10 Urbantramper - Southern Hemisphere Blues
De eerste 45 seconden klinkt het als een standaard rammelig indieliedje, maar dan! Dan nog steeds eigenlijk, maar een liedje met vrouwelijke parapampampams gecombineerd met mannelijke zang haalt bij mij al bijna automatisch de top 10.

MP3

9 Run Toto Run - Sleepyhead
Het origineel van Passion Pit trok veel aandacht, maar deze cover was ook een soort van hit op internet. En terecht, mandoline, viool, xylofoon, handgeklap en een leuk clipje, wat wil een indieliefhebber nog meer?

Youtube
MP3

8 Alexandra Wennersten - Heal our hearts
Het doet een beetje denken aan Damien Rice en Lisa Hennigan, de samenzang tussen de obscure Zweedse zangeres Alexandra Wennersten en de nog obscuurdere zanger Claes Laasonen. Maar ze zouden vaker samen wat moeten opnemen, want Heal our hearts is een erg mooi gezongen ingetogen nummer.

MP3

7 The Deep Dark Woods - All the money I had is gone
De altcountryers zingen melancholisch over hoe hun geld weg is. Zo hoort een (alt)countrynummer natuurlijk te zijn, vrolijkheid is niet gepast. Mooi instrumentaal stukje ook op het einde.

Youtube
MP3

6 Corte Real - Ligne 15
De Franse Bob Dylan, zo zou je de zanger van Corte Real kunnen omschrijven, het is lastig dit nummer te beluisteren zonder aan his Bobness te denken. Maakte die ook nog maar muziek zoals dit. Echt een nummer dat in je hoofd blijft hangen!

Youtube (matige kwaliteit)
MP3

5 Dirty Projectors & David Byrne - Knotty Pine
Ooit vroeg Butthead aan Beavis over Creep van Radiohead: “Waarom kan het hele nummer niet zijn als het refrein?” Die legde uit: “Het refrein rockt nog meer omdat de rest van het nummer zuigt.” Dat is hier ook een beetje het geval. De vrouwelijke zang van het eerste minuut is niet geweldig, en dat wil je niet nog een minuut horen. Maar dan. Piano. Zang van David Byrne (voormalig zanger van The Talking Heads). Wat een contrast! Wat hysterie naar afroindie op zijn best!

Youtube
MP3

4 The Sound of Arrows - M.A.G.I.C.
In de freedownloads van last.fm wil wel eens wat moois staan, en zo ook dit liedje van een Zweedse indieband dat erg uitnodigt tot meeklappen. Je moet er van houden, een kinderkoorachtige zang, maar ik word er vrolijk van!

Youtube
MP3

3 The Horrors - Who can say

Dit had zo in de jaren ‘80 gemaakt kunnen worden, de synthiwave van The Horrors. En het zal niet voor niets zijn dat ze hun haren zwart verven. Maar ondertussen is het ook een lief melancholisch liedje, waarbij He cried van The Shangri-Las bijna helemaal geciteerd wordt. “And then I kissed her goodbye…

Youtube
MP3

2 Fanfarlo - The walls are coming down
Fanfarlo is de ontdekking van 2009 voor mij. Trompet, viool, xylofoon, mooi liedjes, mooie zang, echt iets voor mij! In het clipje komt de man overigens niet naar beneden, het jasje wel.

Youtube
MP3

1 The Kingsbury Manx - Well. Whatever
Een stem waarbij je weg wilt dromen, een achtergrondgeluid (ik vermoed strijkers uit een keyboard) die subtiel van toonhoogte verandert, een refrein dat blijft hangen, een mooi instrumentaal middenstuk, een perfect popliedje!

Youtube
MP3

]]> http://www.dimitri.org/beste-kattenfilmpje-ooit/feed/ http://www.dimitri.org/indie-afro http://www.dimitri.org/indie-afro#comments Tue, 08 Dec 2009 12:02:54 +0000 admin http://www.dimitri.org/indie-afro Voor mijn moeder maak ik wel eens een verzamel-cd met (moderne) folk/wereldmuziek. Bijvoorbeeld een cd met punk en metal of eentje met balkanbeat, gypsypunk etc. Dit keer had ik voor Sinterklaas een cd met indie-muziek gemaakt, maar dan wel met Afrikaanse invloeden. Hieronder de tracklisting met youtubelinks en steeds een kleine toelichting.

Vampire Weekend - Cape Cod Kwassa Kwassa
Vampire Weekend - Horchata (Bij de nummers van Vampire Weekend kun je duidelijk afrobeat-gitaren horen)
Cloud Control - Gold Canary (hierin hoor je een soort van Isicathamiya)
Fool’s Gold - Surprise Hotel (met afrobeat gitaar)
Architecture In Helsinki - Heart It Races (zowel in de clip als de muziek (steeldrum!) probeert men Afrikanen na te doen)
The Ruby Suns - Tane Mahuta (hier heb ik gecheat, want dit is Maori-muziek)
jj - From Africa to Malaga (een nummer over doodgaan, als dat niet Afrikaans is! Met steeldrums weer)
The Very Best - Warm Heart Of Africa feat. Ezra Koenig (Vampire Weekend)
The Very Best - Rain Dance feat. M.I.A. (”Esau Mwamwaya is a singer from Lilongwe, Malawi. He is best known for his collaboration, The Very Best with British DJ/production duo Radioclit. His music has been described as an Afro-Western mix of dance, hiphop, pop and the traditional music of Malawi.”)
Dirty Projectors - Remade Horizon (met een Afrikaans aandoend refrein)
Dirty Projectors & David Byrne - Knotty Pine (weinig Afrikaans moet ik toegeven, maar wel een erg kek nummer)
Blur - Out Of Time (Blur met ‘Group Regional du Marrakech’, mooi gezongen nummer)
Amadou & Mariam - Sabali(ook bekend als ‘the blind couple from Mali’. Dit nummer is geproduceerd door Damon Albarn van Blur)
Yeasayer - Wait for the summer (zowel muziek als (soms) de zang heeft iets Afrikaans, ook iets psychedelisch trouwens)
Peter Gabriel and Hot Chip - Cape Cod Kwassa Kwassa (”And it feels so unnatural to sing your own name”)

Het is een mooie cd geworden, zal zeg ik het zelf! Bij minstens vijf verzoeken maak ik er een zip-bestand van

Er zit niet zo ver van mij vandaan een Jumper, dus vanmiddag liep ik erheen en haalde de krabpaal op. Het in elkaar zetten ging niet helemaal vloeiend (ik had eerst niet door dat de onderkant niet helemaal symmetrisch is, en wat de meest handige volgorde van dingen in elkaar schroeven was) maar goed, na een half uurtje was het toch klaar. Maar toen kwam een belangrijk moment: wat zouden de katten van het ding vinden? Je kent het wel, je koopt iets harstikke leuks voor de katten, maar die negeren het gewoon, hoewel ze dan wel heel geinteresseerd zijn in de verpakking. Maar het lijkt er toch op dat de katten goedkeuring aan het ding hebben gegeven:

Het ding moet uiteindelijk op mijn slaapkamer komen, maar daar zijn ze er vast ook blij mee. Moet alleen nog bedenken wat ik dan met de oude kleine krabpaal doe…

De woensdag werd grotendeels aan autorijden besteed, maar op donderdag gingen we Lesna (een plaatsje van ongeveer zesduizend inwoners, vlakbij de Duitse en Tsjechische grens) verkennen. Eerst een bezoek aan het daklozenhuis voor mannen, waar een kat achter een vogel aanzat:

De kat kreeg daarna een uitgebreide massage van mij.

Het daklozenhuis zelf bekeken we natuurlijk ook, maar daar heb ik dan weer geen foto’s van. Op dit moment zag het er overigens wel ok uit, maar in koude winters zit het overvol en het verbod op alcohol wil ook wel eens tot problemen leiden. Na het daklozenhuis bezochten we een kasteel en de dam van Lesna, waarbij slechts Ronald en ik zin hadden om de vele traptreden naar beneden (en naar boven) te lopen:

Maar wie goed kijkt ziet dat er wel naar ons gezwaaid werd.

Beneden waren best mooie lijnenspellen te zien.

Hierna bezochten we een school, waarin we kinderen probeerden te laten schaken. Er waren er niet zo veel die de regels beheersten, maar evengoed leken ze zich goed te vermaken:

Vrijdag reden we naar een grote stad, Wroclaw, uitgesproken als Vroswaf (omdat er eigenlijk een streepje door de L staat, zo is het niet Walensa maar Vawensa en niet Zloty maar Zwoty). In Wroclaw, het vroegere Breslau, wonen ruim 600.000 inwoners en het is dus niet veel kleiner dan b.v. Amsterdam. Er wonen ook veel goede schakers en dat gingen we eerst ’s avonds ondervinden: een lokale schaakclub had een toernooitje georganiseerd. Dat was best hard werken.

Maar met veel moeite wist ik uiteindelijk toch met 6.5 uit 7 de eerste prijs van 200 zloty (zo’n 45 euro) te winnen. Ik kreeg ook een grote beker, die ik meteen maar aan de Kennemer Schaakclub doneerde, een donatie die met lichte tegenzin aangenomen werd.

Hierna werd er gegeten en uitgegaan, helaas in een club waarin veel house en r’n'b werd gedraaid, veel heb ik dus niet gedanst. Maar veel verschil met uitgaan in Nederland was er denk ik niet. Of wacht, toch wel, zoals Jimme verklaarde: “Ik vind uitgaan in Polen veel leuker, want de drank is een stuk goedkoper!” Ja, Poolse wodka is inderdaad niet duur.

Op zaterdag werden we rondgeleid in Wroclaw door onze lokale contacten, allebei met de naam Kasha. Zij brachten ons naar de Japanse tuin. Een jaar eerder hadden ze met de kc-leden de botanische tuin laten zien, wat toen tot weinig enthousiasme had geleid, maar wie weet, als je schakers maar vaak genoeg door een tuin leidt, gaan ze het wel waarderen? Vooralsnog bleek daar niets van. Veel meer werd er die dag ook niet gedaan: ergens een ijsje kopen, Paul kocht een paar goedkope Italiaanse schoenen, er werd gegeten in een steak-restaurant (met 1 vegetarisch gerecht op de kaart) en nog wat gedronken in een cafe. En zondag alweer terug! Een korte vakantie dus, maar het was wel leuk.