Na de anderhalve maand Zuid-Afrika is het weer tijd voor nieuwe avonturen: bijna drie weken Beijing! Ik ben hier om mee te doen aan de World Mind Sport Games, een soort olympische spelen voor denksporten die voor de eerste keer worden gehouden. Of het ook zo’n belangrijke status krijgt of een niemendeltoernooitje wordt is afwachten, maar door de Chinese overheid wordt het toernooi zeer serieus genomen. En door de schakers ook wel, de verschillende toernooien (daarover later meer) zijn sterk bezet.

Spelen in Beijing is op zich wel een voorrecht, maar of het professioneel handig is valt te bezien. Er werd geadverteerd met gratis vliegticket en gratis hosting, en daarom deed ik mee, maar er blijken toch een hoop kosten aan verbonden, zo was het vliegticket niet vanaf Amsterdam maar vanaf Frankfurt. Al met al zal ik toch zo’n 500 euro kwijt zijn aan het toernooi, als je gemiste inkomsten meerekent zo’n 1000 euro. Maar het zal een mooie ervaring worden, hoop ik, en mooie ervaringen mogen wel wat geld kosten.

Dinsdagochtend moest ik heel vroeg op om de trein van zeven uur naar Frankfurt te pakken. Na slecht geslapen te hebben (meestal als ik vroeg op moet) wist ik de trein wel te halen, en kwam ik in Frankfurt Petra Schuurman en Peng tegen.

Het vliegtuig van Air China was best wel een goeie, in ieder geval qua entertainment van de reizigers. Elke reiziger had een scherm voor zich (in de stoel van de reiziger ervoor), met een afstandbediening om een uitgebreid menu te bedienen. Er konden spelletjes gespeeld worden (b.v. poker tegen andere reizigers), er was keuze uit een stuk of vijftien films (met mogelijkheden om de film op pauze te zetten, doorspoelen etc) en ook een stuk of veertig cd’s. Een boek meenemen voor de vlucht was dus niet nodig. Slapen in het vliegtuig lukte me helaas niet echt, maar voor de jetlag zal dat toch niet zoveel uitgemaakt hebben. We kwamen rond zes uur lokale tijd aan in een best wel mooi vliegveld.

We werden op het vliegveld goed opgevangen door de organisatie en vrij snel naar ons hotel gebracht. Daar kregen we ook wel vrij snel de sleutels (dat Peng Chinees spreekt hielp best wel) en toen ik daarna mijn kamer binnenging zag ik dit:

Al zag ik die jas toen nog niet. Maar een grote suite dus, twee slaapkamers, twee tv’s, en een badkamer die er zo uit ziet:

Jawel, die douchekop hangt bijna boven de wc. Gelukkig bleek er nog een badkamer te zijn, inclusief bad. De kamer heb ik voorlopig voor mij alleen, maar dat blijft misschien niet zo. De dames delen een kamer. Vanuit het hotel heb ik de volgende foto genomen:

Jawel, daarop is het vogelnest (het stadion waar tijdens de Olympische spelen de atletiekwedstrijden werden gehouden) te zien!

Tot zover de positieve informatie over de organisatie, want niet alles liep gesmeerd. We kregen bij het inchecken ook lunchbonnen, maar die gingen pas vanaf woensdag in, en waar we zouden moeten ontbijten en dineren was ook onduidelijk. We gingen naar de plek waar we de volgende dag zouden moeten lunchen, maar daar wisten diverse mensen van niets, naar de speelzaal waar veel mensen van de organisatie zaten, terug naar ons hotel en uiteindelijk vonden we ons restaurant. Dat duurde bij elkaar iets van een half uur, maar zonder Peng had het waarschijnlijk veel langer geduurd. En het viel me vaker op: er is heel veel personeel, maar dat zorgt er niet per se voor dat je snel geholpen wordt. Zo is het internetten in een speciale ruimte in het hotel waar men (tegen betaling) netwerkkabels kan gebruiken, maar na elke keer moeten er weer formulieren ingevuld worden, iets waarvan het praktisch nut me ontgaat. En er zijn weinig mensen die goed Engels spreken, waardoor antwoord krijgen op een vraag soms lastig is. Ze doen wel hun best overigens, dat weer wel.

Vandaag (donderdag) gingen Petra en ik de stad in, om onder andere de Verboden Stad te bezoeken, maar daarover de volgende keer meer.

Popularity: 19% [?]