Avonturen van Dimitri

donderdag augustus 17 2017

Een weekend 2HG op GP Birmingham

Filed under: Magic,Persoonlijk — admin @ 17:21

In 1989 ging ik voor het eerst met school- en schaakvriend Peter naar het buitenland, al gingen we niet heel ver: we speelden een schaaktoernooi in Brugge. Zo’n toernooi hebben we daarna niet meer samen gespeeld, maar deze eeuw zijn we vaak naar het buitenland gedaan om een toernooi te spelen in onze nieuwe gedeelde liefhebberij: Magic the Gathering. België, Duitsland, Frankrijk, Engeland, Denemarken, Tsjechië, Italië, we hebben zelfs twee keer Amerika bezocht. In eerdere berichten op deze site kun je daar verslagen over lezen en dan kun je ook zien dat de laatste keer alweer vier jaar geleden was, GP Rimini. In de tussentijd kreeg Peter twee kinderen en schoot het magic spelen er een beetje bij in, maar omdat hij dit jaar een gedeelte van de zomervakantie met zijn gezin in Engeland doorbrengt en er gelijktijdig in de buurt (Birmingham) een Grand Prix zou zijn, leek het hem een goed idee om te vragen of ik dat met hem wilde spelen. Dat wilde ik wel.

Omdat we beiden competitief zijn moest er natuurlijk voorbereid worden in de weken voor de GP. Die werd gespeeld in een formaat (modern constructed) waarbij je van tevoren een deck moet samenstellen om mee te spelen. Dat is altijd wat gedoe omdat je dan ook de kaarten bij elkaar moet zoeken (door te kopen, lenen of ruilen) en beiden zijn we daar geen liefhebbers van. Daarnaast is de prijs van een GP iets van drie keer hoger dan vijf jaar geleden (60 pond inmiddels). We spraken toch een paar keer af om te oefenen, ik bestelde wat missende kaarten online, een dealer stuurde de kaarten heel snel, maar een andere deed er twee weken over waardoor de kaarten pas in mijn brievenbus lagen toen ik al in Engeland zat… en zo besloten we het hoofdtoernooi te laten voor wat het was. Lekker side-events spelen! Maar eerst de reis.

Het hoofdtoernooi begon op zaterdag, de side-events op vrijdag, maar we gingen donderdag al naar Engeland, naar het huis van vrienden van N., de vriendin van Peter. De vrienden waren zelf op vakantie en konden wel een huis- (en katten)oppas gebruiken. Bij de vlucht zat ik naast de baby van Peter en N. Naast een baby zitten is meestal een nachtmerrieplek in een vliegtuig, maar hij was heel zoet! Ook in de autorit van Bristol naar Stroud zat ik naast hem (op de achterbank) en was hij zoet. De bazige peuter aan mijn andere kant was minder zoet, maar met tien keer de schoenen uitdoen (kon ze zelf) en aandoen (moest ik doen) van de barbiepop kwamen we de tijd door. En zo kwamen we aan in Stroud, een plaats waar ik nooit van gehoord had, waarvan ik nu weet (dankzij Wikipedia) dat de zanger van The Editors er is opgegroeid.

Het huis waar we logeerden was wel een beetje apart. Bij binnenkomst trof ik een best wel kleine huiskamer aan (waar ik een tijd bleef, want de kat was daar ook). Toch was het geen klein huis, ontdekte ik na de uitgebreide aaibeurt. Grote keuken, veel andere kamers, een grote tuin (en zelfs een daktuin) en ruimte genoeg voor alle logés (inclusief de oude au pair van Peter). De volgende dag zagen we nog kort iets van Stroud zelf, voornamelijk om boodschappen te doen voor onderweg, maar ik kon nog wel zien dat het best pittoresk is:

Stroud

Daarna gingen we met de trein naar Birmingham. Ik kan iedereen die wel eens met de trein in Nederland reist, aanraden om dat ook eens in het buitenland te doen. In Nederland wordt vaak geklaagd over de NS, maar de situatie in Nederland is vergeleken met omringende landen helemaal niet slecht, integendeel. In Engeland zijn er door de privatisering allemaal verschillende maatschappijen en dat is bijvoorbeeld lastig als je een kaartje wilt kopen. Wil je een kaartje voor maatschappij X, voor maatschappij Y, of (duurder) voor alle treinen? Offpeak (staat niet bij wanneer dat is)? Enkele reis of retour? De keuze is reuze, maar het wordt er niet makkelijker op voor de onwetende reiziger. Gelukkig ging de reis zelf goed en we kwamen op schema aan bij het station Birmingham International Airport, die met een lange gang verbonden is met het National Exhibition Centre, waar in hall 11 de Grand Prix werd gehouden. Het was niet moeilijk te herkennen wie voor MtG kwam en wie voor het festival of quilts (mooigemaakte dekens) in de zaal ernaast:

zaal vol MTG-spelers

Grands Prix worden meestal in grote gebouwen gehouden, maar deze was wel erg groot. 186.000 vierkante meter volgens Wikipedia! Twintig zalen. In een zaal passen duizenden mensen, in het hele gebouw honderderduizenden vermoed ik… en omdat het zo groot was een goede locatie voor de GP. Aan het hoofdtoernooi deden 1743 spelers mee, daarnaast nog veel andere spelers en bezoekers, maar krap was het niet. Ons doel voor de vrijdag was een toernooi Two-Headed Giant (2HG) Sealed. In dit formaat speel je niet één tegen één zoals gebruikelijk, maar twee tegen twee. Wel ieder met zijn eigen deck, maar je speelt als team en mag overleggen. Dit formaat is iets meer casual dan één tegen één en daarom goed voor Peter en mij, want wij houden van winnen 🙂 Omdat ik de kaarten beter ken dan Peter was de rolverdeling dat ik grotendeels de beide decks bouwde, waarbij we over de laatste kaarten overlegden. Bij het spelen moet je ook proberen op één lijn te zitten of snel tot een oplossing kunnen komen als je van mening verschilt over hoe er gespeeld moet worden. Dat lukt ons normaal gesproken wel. Ook belangrijk bij 2HG: zodanig met elkaar praten dat de tegenstander (die natuurlijk meeluistert) er niet veel wijzer van wordt, en andersom juist informatie proberen te halen uit wat de tegenstanders tegen elkaar zeggen. Het is dan wel een groot voordeel als je tegen Engelsen speelt, aangezien die (normaal gesproken dan) geen Nederlands verstaan (in zo’n geval gingen we tegen elkaar magictermen vertalen: waar je normaal zegt ‘ik ga deze kaart cyclen’ werd het ‘ik ga fietsen’). Het overkwam ons wel een keer dat we tegen een Engelse jongen en meisje speelden, en de jongen ons na afloop in het Nederlands feliciteerde. “Ik kon alles wat jullie zeiden verstaan en hield me bewust van de domme”. Heel slim van de jongen die dus een Nederlander bleek te zijn! We wonnen overigens wel. Sterker nog: we wonnen het toernooi met vier keer winst, wat ons 500 prijstickets opleverde (inwisselbaar bij de prijzenbalie voor o.a. T-shirts en kaarten).

Hotel

Een hotel boeken is soms een wat frustrerende bezigheid als het niet meteen lukt een hotel naar wens te zoeken. Het was mijn taak en ik had natuurlijk eerst een hotel in de buurt van het NEC gezocht, maar ze zaten vol, waren duur (zeker met ontbijt erbij) en/of best wel een eind lopen. Toen bedacht ik dat ik ook in het centrum zou kunnen boeken, al was dat tien kilometer verderop. Niet ver van een hoofdstation (Birmingham New Street) zat de Holiday Inn Express; twee nachten voor 155,38 inclusief ontbijt. Mocht je ooit in Birmingham een hotel zoeken; deze is prima! De kamers waren redelijk ruim, schoon, er was thee en koffie in de kamer, het ontbijt was goed (geen kaas, maar dat zal wel gebruikelijk zijn in Engeland) en het is dus lekker centraal gelegen. Wat ik nog een extra voordeel vond: zo zagen we nog wat van de stad (dat we in eerste instantie verkeerd liepen van station naar hotel hielp daarbij ook). En eten om kwart voor elf blijkt ook geen probleem (of nou ja, een Mexicaanse fastfood wilde net sluiten, maar gelukkig konden we nog een burrito bestellen). En nu weten we ook hoe het Engelse uitgaanspubliek is.

De volgende dag speelden we weer 2HG, maar een bijzondere versie waarbij we maar liefst 36 pakjes kaarten openden (normaal is acht). Vijftig pond per persoon, maar dan heb je ook wat, namelijk deze decks:

deck van Dimitri
deck van Peter

De potjes gingen vaak zo: eerst kwamen we achter in leven, daarna wisten we te stabiliseren, waarna onze bommen (extreem sterke kaarten) voor de winst zorgden. Zo wonnen we de eerste drie ronden, waarna we in de laatste ronde met onze tegenstanders een ID (intentional draw) afspraken wat ons 700 prijzentickets per persoon opleverde (we kregen dubbel uitbetaald, wat me niet onlogisch leek omdat het inschrijfgeld hoog was, al was het waarschijnlijk toch een foutje). Zo hadden Peter en ik een groot (luxe)probleem: hoe die tickets allemaal op te maken? Veel interessants was er namelijk niet bij de prijzenbalie. Nog een 2HG-toernooi spelen maar, en die ging slechter: we verloren voor het eerst een potje (al wonnen we er ook drie). Dit keer aten we vervolgens bij een Subway (die zijn er veel in Birmingham, drie tussen NEC en station, ook nog één tussen station en hotel) en op de hotelkamer verdeelden we alvast de rares.

De volgende dag wilde ik eigenlijk nog een draft of een modern toernooi spelen (gewoon één tegen één) maar toevallig kwamen we in de speelzaal aan vlak voordat er weer een 2HG-toernooi zou beginnen en ik liet me door Peter verleiden er toch nog één te spelen… het was een beetje zoals Barend en van Dorp die één seizoen te lang doorgingen, het werd ons slechtste toernooi en we verloren twee keer tegen snelle decks met goede openingshanden terwijl wij het landje dat we nodig hadden te laat trokken. Het voordeel was wel dat we niet in tijdnood kwamen: we hadden berekend dat het toernooi tot een uur of vier zou kunnen duren, terwijl mijn vliegtuig 17:40 uur ging… we waren echter half drie al klaar. Toen nog even snel alle prijzentickets inwisselen (ik voor allerlei kaarten die ik niet echt nodig heb) en toen naar het station, Peter voor de trein naar Stroud, ik voor het vliegtuig naar Birmingham. Die zat trouwens (zoals ik wel verwacht had) vol met mensen die ook in het NEC geweest waren, alleen had ik magicspelers verwacht, niet oudere vrouwen, maar die bleken net zoals ik een leuk weekend gehad te hebben!

donderdag augustus 1 2013

Grand Prix Rimini

Filed under: Magic,Persoonlijk — admin @ 16:10

Het was al weer ruim een jaar geleden dat ik voor het laatst een Grand Prix in Magic the Gathering gespeeld had. Mijn vaste partner in crime, Peter, was afgelopen seizoen druk met studie en werk, maar GP Rimini valt in de schoolvakantie en was in de buurt van het vakantieadres in Kroatie waar hij met vriendin en zus heen zou gaan. Dus vroeg hij mij mee en nadat hij zei dat de kosten meevielen (dat was op dat moment ook zo, als we toen meteen geboekt hadden) stemde ik toe.

Het boeken van vliegtickets is een kunst die ik nog niet helemaal onder de knie heb. Zijn tickets echt goedkoper op dinsdag? MOet je je cookies wissen, of is dat een fabeltje? In ieder geval werd het vliegticket 50% duurder in de dagen tussen voornemen en daadwerkelijk boeken, en dat terwijl het vliegtuig uiteindelijk niet vol bleek.

Bij het boeken van hotels is dat gelukkig minder een probleem, maar de keuze was reuze. Ieder had zo zijn eigen wensen: voor de dames (Y & N) was het vooral een goed ontbijt, goede beoordelingen, airco en een rustige omgeving (“Niet in het centrum!” dus vond Y, maar dat hadden we even moeten googlemappen: dan waren we vast niet midden in het uitgaansgebied (bij het strand) uitgekomen…). Voor de heren was gratis Wifi belangrijk en Peter wilde ook een gratis parkeerplaats voor de gehuurde auto. En ik wilde dat het centrum loopbaar was zodat we niet van de auto afhankelijk waren. Uiteindelijk viel de keus op Hotel Lily, dat aan al onze wensen voldeed.

De vliegreis naar Bologna op donderdag ging zonder problemen, de autorit naar Rimini ook en het hotel werd met behulp van de navigatie snel gevonden. Maar de hotelkamer bleek toch iets minder aan onze wensen te voldoen dan gehoopt, vooral omdat de airco het niet deed (of dat aan de airco lag of dat we gewoon niet op de juiste knopjes drukten is me nog steeds niet duidelijk). De eerste nacht werd er daarom weinig door ons geslapen, maar gelukkig ging de airco een dag later wel werken (Y: “Maar ik drukte op precies dezelfde knopjes als gisteren hoor”).

Het toernooi begon zaterdag, dus vrijdag konden we met zijn vieren op stap. Die benutten we om naar San Marino te gaan, waardoor ik in 1 keer twee landen van de lijst ‘nog te bezoeken landen’ kon schrappen (Ik was ook nog nooit in Italie geweest). Eerst even Wikipediaen natuurlijk: het is dertig keer zo groot als Monaco, maar nog niet de helft van Liechtenstein. Je kan er gewoon met euro’s betalen, maar het land heeft wel aparte postzegels, geliefd bij filatelisten. En het bevindt zich op ongeveer een half uur rijden van Rimini, vooral dat laatste feit kwam ons goed uit.

We hadden geen plan van tevoren, maar reden gewoon omhoog en kwamen zo bij een van de kastelen uit, Cesta:

Cesta kasteel

Leuk om rond te kijken, ook de rest van het oude centrum was mooi. Maar het hoogtepunt voor mij was wel de lunch:

Piadina

Piadina (of Piada) is een regionale specialiteit, een beetje lijkend op Turks brood maar platter. En het is (iig met Mozzarella en tomaten) zalig! Zo lekker kan ik het zelf vast niet maken, maar ik zou het eens moeten proberen. Ondertussen werd er ’s avonds ook lekker gegeten. La Brasserie uitgekozen: goede recensies, biologische ingredienten, uitgebreide kaart met zelfs diverse vegetarische gerechten (los van de pizza’s en pasta’s) en ook nog op loopafstand van het hotel. De dames waren ook zeer tevreden met de keuze, wellicht ook door de charmante obers, in ieder geval werd er de volgende dag weer gegeten. Ik nam overigens gewoon twee keer een pizza, want dat moest.

Maar zaterdag begon het echte werk: negen ronden sealed deck, waarvan ik er minstens zeven moest winnen om me voor de tweede dag te plaatsen. De pool die ik kreeg was best goed: een Jace, voor de rest ook goede blauwe kaarten en zwart was ook diep met goede beesten en wat removal. De kleuren waren duidelijk, evengoed was het niet heel makkelijk bouwen omdat ik een stuk of zevenentwintig speelbare kaarten had. Zo liet ik Negate in mijn sideboard (maar vaak ingeboard) en speelde ik beide 2/1 flyers (soms ‘beste blauwe common’ genoemd maar achteraf gezien had ik liever de 1/3 gemaindeckt). Enfin, ik had mijn deck misschien niet helemaal perfect, maar wel behoorlijk goed gebouwd en in de eerste zeven ronden verloor ik ondanks een paar speelfouten alleen van een man die zei maar twee toernooien gespeeld te hebben in de afgelopen zes jaar. Jace bleek soms een gamewinner, soms niets te doen, maar vaak won ik dan al evengoed. Ik moest dus nog maar een van mijn twee laatste matches te winnen…

Ronde acht speelde ik tegen een Russisch meisje, die me de eerste game versloeg met 1/1 en 1/3 flyers. “Snel deck dus” dacht ik, en boardde met dat in gedachten, maar in game twee kwam ik erachter dat ze vooral veel removal (rood) en bommen (dikke flyers) had… nu leek die game goed te gaan, maar toen ik in 1 beurt door Flames en Chandra drie beesten kwijtraakte en daarna niets nuttigs meer bijtrok nam ze over (misschien had ik wel een kans gehad als ik die beurt mana overgehouden had om mijn Shade te pompen, maar goed). In de laatste ronde hield ik in de derde game een hand met twee mana on the play, misschien ten onrechte, in ieder geval trok ik mijn derde landje te laat en dat was het toernooi. Peter deed het beter: hij verloor de derde en vierde ronde maar daarna niet meer. Uiteindelijk viel hij nipt buiten de prijzen op de 66e plaats, ik op plaats 289 (1034 deelnemers). Teleurstellend, maar ja.

De volgende dag ging ik maar de toerist uithangen, terwijl de dames op het strand van de zon genoten. Ik heb totaal een uur of drie gelopen, en het is jammer dat er in Rimini eigenlijk niet zo veel te zien is, maar zo kon ik wel een boek uitlezen:

Boek Interessante tijden

Dat was (wel) spannend! Hopelijk volgende keer beter… overigens zijn er foto’s gemaakt, misschien krijg ik die ooit nog en er is zelfs kans dat ik die hier plaats!

zondag juli 8 2007

Pro Tour San Diego

Filed under: Magic,Persoonlijk — admin @ 23:46

Afgelopen weekend deden Peter en ik mee aan de Pro Tour Magic the Gathering in San Diego. Het was dit keer een tweetallentoernooi met 196 teams, waarbij er prijzen waren voor de eerste veertig. In de eerste dag moesten we minstens vier van de zes ronden winnen om naar dag twee door te mogen, maar helaas eindigden we op drie uit zes (plaats 96) na de laatste ronde nipt verloren te hebben. Dat was balen. In een zijtoernooi op vrijdag deden we het beter, de tweede plaats met 7 uit 8, helaas leverde dat weinig op terwijl de eerste prijs uit 80gb video-iPods bestond. Maar goed, we hebben ons wel vermaakt in San Diego. Hieronder wat foto’s die ik gemaakt heb.


Thuis deden we de laatste voorbereidingen op Magic Online.


Donderdagavond kwamen we na een lange reis aan in de speelzaal, waar gelukkig lekker Mexicaans eten klaar stond voor ons.


Peter liet het zich goed smaken.


Wessel was in San Diego vaak aan het bridgen, hier met Olaf, Bram en Kamiel.


In de speelzaal waren ter versiering afbeeldingen van populaire kaarten te zien en een beeld van Serra Angel.


Op vrijdagochtend ontbijten in de Pro Player lounge.


Achterin vond het hoofdtoernooi plaats, links de zijtoernooien.

zaterdag mei 5 2007

Geplaatst voor PT San Diego!

Filed under: Magic,Persoonlijk — admin @ 23:34

Vandaag was er een PTQ (Pro Tour Qualifier), een magictoernooi waar deelname aan een protour-toernooi te verdienen is. Het was een tweetallentoernooi (“two-headed giant”) en ik speelde samen met Peter. Er waren relatief weinig deelnemers, dus we hadden goede hoop om de halve finale (top 4 na gewone ronden) te halen. We begonnen ook met twee overwinningen, maar verloren de derde ronde en moesten toen tegen een team waarvan we wisten dat die supergoede kaarten hadden…

Dat bleek ook, ze hadden in eerste instantie overal antwoorden op en schopten ons snel naar een heel laag levensaantal. En zij leken veilig te staan op 15 levens. Maar ik speelde een spell, nog een, nog een, Peter nog een, en toen kwam ‘Ignite Memories’ voor vijf, waarmee de tegenstanders in 1 keer dood waren! Phew. De ronde daarna wonnen we heel makkelijk, zodat we in de zesde en laatste ronde genoeg hadden aan een draw om top 4 te halen, evenals onze tegenstanders. Maar helaas, we kregen net het team dat alles gewonnen had, dus vrijuit kon spelen en dat ook deed. Gelukkig trokken we goed en wonnen we makkelijk. Top 4!

Maar alleen de winnaar van het toernooi zou zich plaatsen (en vliegtickets vergoed krijgen, ook belangrijk). De halve finale moesten we tegen twee goede Belgen, maar vanaf het begin domineerden we de game en het zat ze ook niet erg mee. Finale dus! Daarin moesten we tegen een sterke speler, die speelde samen met zijn vriendin, die die dag de regels geleerd had 😀 En dan toch de finale halen, best knap. Maar we trokken goed en alleen een supersterke kaart zou het nog voor kunnen redden. Die hadden we niet, en wij waren de winnaars! Op naar San Diego dus!

San Diego

Nu maar hopen dat Peters school meewerkt. En dat ik zelf kan natuurlijk (denk het wel, maar het is nog niet 100% zeker).

Powered by WordPress