Avonturen van Dimitri

dinsdag december 12 2017

Een stoomcurcus stamboomonderzoek (genealogie) met openarch.nl

Filed under: genealogie — admin @ 15:33

In dit artikel vertel ik hoe je simpel en gratis je voorouders kan ontdekken. Ik heb zelf dit jaar veel aan mijn stamboom gewerkt (oftewel aan genealogie gedaan) en hierbij o.a. gebruik gemaakt van diverse websites tegen betaling, maar veel informatie bleek ook gratis te vinden! Die kennis wil ik graag hier delen. Ik ga niet vertellen over programma’s, maar alleen hoe je kan ontdekken wie je voorouders zijn. De informatie staat namelijk gewoon (in de meeste gevallen dan) gratis op internet! Wat je nodig hebt zijn de namen van overleden voorouders (om privacyredenen wordt over levende personen meestal geen genealogie-informatie gepubliceerd). Je (Nederlandse) overgrootouders of grootouders dus (afhankelijk van jouw en hun leeftijd). Ik zal stap voor stap uitleggen hoe het werkt en Jules Deelder als voorbeeld nemen (hij was in Verborgen Verleden te zien en ik ontdekte zo dat we een voorouder delen). Ik maak hierbij gebruik van de website Open Archieven. Op deze website staan heel veel gedigitaliseerde documenten over vooral geboortes, bruiloften en overlijden van inwoners van Nederland van ongeveer 1750 tot ongeveer 1960 (zie noot 1 voor verduidelijking)

Justus Anton (Jules) Deelder (geboren 24 november 1941 in Rotterdam) heeft Arie Deelder als vader. De ouders van zijn vader (opa en oma van Jules) heten Simon Deelder (1877-1964) en Adriaantje van Es (1884-1965). Die gaan we zoeken op Open Archieven. In de zoekbalk tikken we in: Simon Deelder & Van Es (Simon Deelder & Es geeft overigens hetzelfde resultaat. De hoofdletters zijn eigenlijk ook niet nodig). “U heeft gezocht naar personen in akten met Simon Deelder in de naam waarin ook de naam van es voorkomt, dit geeft 9 zoekresultaten.” en dan zie je dit:

Stamboom Jules Deelder 1

Ik vind het handig de resultaten op datum te sorteren. Dat kan door op datum te klikken.

Stamboom Jules Deelder 2

We klikken vervolgens op het resultaat van 9-12-03 en zien dit:

Stamboom Jules Deelder 3

Hee, nu weten we de namen van vier overgrootouders van Jules! Jacobus Cornelis Deelder, Aagje Zwaan, Arie Marinus van Es en Teuntje van Dam. Deze namen kunnen we invoeren in een stamboomprogramma en/of stamboomwebsite, maar intikken in Word, Kladblok of zelfs opschrijven met pen en papier werkt natuurlijk ook.

Tussendoor: ooms, tantes, verre neven etc.

Voordat we nog een generatie terug gaan kunnen we eerst de andere resultaten bekijken. Klik bijvoorbeeld op het resultaat van 27-1-1907 (ik heb voorkennis) en dan zie je dit:

Stamboom Jules Deelder 4

Aha, de vader van Jules! Die blijkt geboren te zijn op 27 januari 1907. En klik op het resultaat van 12-10-1933:

Stamboom Jules Deelder 5

Nu zien we ook de naam van de moeder van Jules van van zijn andere opa en oma. Zijn moeder was 25 jaar oud op 10 oktober 1933: ze is dus waarschijnlijk in 1908 in Den Haag geboren (en anders eind 1907). Op deze manier kunnen we ook de namen van de ooms en tantes van Jules vinden (en op vergelijkbare manier van verre neven en nichten).

Betovergrootouders

We hadden al namen van overgrootouders gevonden. Kunnen we ook betovergrootouders vinden? We hadden de namen van de vader en moeder van de oma van Jules al gevonden: Arie Marinus van Es en Teuntje van Dam. We vullen in de zoekbalk in: Arie van Es & Dam.

Stamboom Jules Deelder 6

De bruiloft van Arie en Teuntje staat er niet bij. Maar we kunnen wel op het resultaat van 26-5-1917 klikken (het resultaat van 19-10-1916 betreft overigens de zoon van Arie Marinus die ook Arie Marinus heet).

Stamboom Jules Deelder 7

En hier zien we de namen van de ouders van Arie (partner: Teuntje van Dam, dus het gaat echt om onze Arie), namelijk Jan van Es en Ariaantje Rook (en dat zijn dus betovergrootouders van Jules).

Nog verder terug

Zo kunnen we verder gaan ontdekken op Open Archieven, maar er is ook een partnerwebsite waar we informatie vandaan kunnen halen,
Genealogie Online. Dit is een website waar mensen hun stamboom kunnen publiceren en bijhouden.

Als je namelijk bij de info over het overlijden van Arie op 26-5-1917 naar beneden scrollt, krijg je dit te zien.

Stamboom Jules Deelder 8

Het blijkt dat de mensen waarnaar we gezocht hebben ook in stambomen op Genealogie Online voorkomen. Laten we bijvoorbeeld klikken op “Jan van Es (1824-1912) komt voor in de online stamboom Stamboom Goedhart en Manni” en dan zien we dit.

Stamboom Jules Deelder 9

En kijk, zo kunnen we gebruik maken van het werk dat iemand anders heeft gedaan! We zien dat Klaas van Es en Lena Schippers oudouders van Jules zijn, Willem Schippers en Trijntje Boot zijn oudgrootouders en we kunnen zelfs nog meer generaties terug, tot in de 17e eeuw. Hierbij overigens een kleine disclaimer: de informatie die iemand anders gevonden heeft kan fouten bevatten. In de meeste gevallen zal het wel kloppen, bij twijfel kan je proberen het zelf te controleren via Open Archieven. Je weet hopelijk inmiddels hoe dat moet.

Hopelijk heeft dit artikel je geholpen. Mocht er iets onduidelijk zijn, reageer dan vooral. Als dit artikel je geholpen heeft mag je ook reageren natuurlijk 🙂

(1) Akten mogen pas na een bepaalde tijd gepubliceerd worden:
geboorteakten – 100 jaar na geboorte
huwelijksakten – 75 jaar na huwelijk
overlijdensakten – 50 jaar na overlijden

P.S. Nog een paar tips voor zoeken op openarch.nl:

* Je kan een jaartal toevoegen (b.v. deelder 1858) of zelfs een periode (b.v. deelder 1850-1860)
* Je kan een joker toevoegen, handig met namen die op verschillende manieren geschreven worden (b.v. bru*n om zowel op bruijn als bruin te zoeken)
* In het geval van verschillend gespeelde namen kan het ook handig zijn fonetisch te zoeken met een ~ (dus ~bruin zal als het goed is ook bruijn als resultaat geven)
* Je kan ook namen uitsluiten op dezelfde manier als bij google, dus met een mintiken (deelder – simon geeft veel deelders maar geen simon)
* Als je iemand wilt zoeken die b.v. Cornelis als achternaam heeft, kun je >cornelis gebruiken, dan krijg je geen mensen met cornelis als voornaam (tenzij er een Cornelis Cornelis bestaat…)
* Je kan zoekresultaten ook nog filteren op b.v. plaatsnaam.

donderdag augustus 17 2017

Een weekend 2HG op GP Birmingham

Filed under: Magic,Persoonlijk — admin @ 17:21

In 1989 ging ik voor het eerst met school- en schaakvriend Peter naar het buitenland, al gingen we niet heel ver: we speelden een schaaktoernooi in Brugge. Zo’n toernooi hebben we daarna niet meer samen gespeeld, maar deze eeuw zijn we vaak naar het buitenland gedaan om een toernooi te spelen in onze nieuwe gedeelde liefhebberij: Magic the Gathering. België, Duitsland, Frankrijk, Engeland, Denemarken, Tsjechië, Italië, we hebben zelfs twee keer Amerika bezocht. In eerdere berichten op deze site kun je daar verslagen over lezen en dan kun je ook zien dat de laatste keer alweer vier jaar geleden was, GP Rimini. In de tussentijd kreeg Peter twee kinderen en schoot het magic spelen er een beetje bij in, maar omdat hij dit jaar een gedeelte van de zomervakantie met zijn gezin in Engeland doorbrengt en er gelijktijdig in de buurt (Birmingham) een Grand Prix zou zijn, leek het hem een goed idee om te vragen of ik dat met hem wilde spelen. Dat wilde ik wel.

Omdat we beiden competitief zijn moest er natuurlijk voorbereid worden in de weken voor de GP. Die werd gespeeld in een formaat (modern constructed) waarbij je van tevoren een deck moet samenstellen om mee te spelen. Dat is altijd wat gedoe omdat je dan ook de kaarten bij elkaar moet zoeken (door te kopen, lenen of ruilen) en beiden zijn we daar geen liefhebbers van. Daarnaast is de prijs van een GP iets van drie keer hoger dan vijf jaar geleden (60 pond inmiddels). We spraken toch een paar keer af om te oefenen, ik bestelde wat missende kaarten online, een dealer stuurde de kaarten heel snel, maar een andere deed er twee weken over waardoor de kaarten pas in mijn brievenbus lagen toen ik al in Engeland zat… en zo besloten we het hoofdtoernooi te laten voor wat het was. Lekker side-events spelen! Maar eerst de reis.

Het hoofdtoernooi begon op zaterdag, de side-events op vrijdag, maar we gingen donderdag al naar Engeland, naar het huis van vrienden van N., de vriendin van Peter. De vrienden waren zelf op vakantie en konden wel een huis- (en katten)oppas gebruiken. Bij de vlucht zat ik naast de baby van Peter en N. Naast een baby zitten is meestal een nachtmerrieplek in een vliegtuig, maar hij was heel zoet! Ook in de autorit van Bristol naar Stroud zat ik naast hem (op de achterbank) en was hij zoet. De bazige peuter aan mijn andere kant was minder zoet, maar met tien keer de schoenen uitdoen (kon ze zelf) en aandoen (moest ik doen) van de barbiepop kwamen we de tijd door. En zo kwamen we aan in Stroud, een plaats waar ik nooit van gehoord had, waarvan ik nu weet (dankzij Wikipedia) dat de zanger van The Editors er is opgegroeid.

Het huis waar we logeerden was wel een beetje apart. Bij binnenkomst trof ik een best wel kleine huiskamer aan (waar ik een tijd bleef, want de kat was daar ook). Toch was het geen klein huis, ontdekte ik na de uitgebreide aaibeurt. Grote keuken, veel andere kamers, een grote tuin (en zelfs een daktuin) en ruimte genoeg voor alle logés (inclusief de oude au pair van Peter). De volgende dag zagen we nog kort iets van Stroud zelf, voornamelijk om boodschappen te doen voor onderweg, maar ik kon nog wel zien dat het best pittoresk is:

Stroud

Daarna gingen we met de trein naar Birmingham. Ik kan iedereen die wel eens met de trein in Nederland reist, aanraden om dat ook eens in het buitenland te doen. In Nederland wordt vaak geklaagd over de NS, maar de situatie in Nederland is vergeleken met omringende landen helemaal niet slecht, integendeel. In Engeland zijn er door de privatisering allemaal verschillende maatschappijen en dat is bijvoorbeeld lastig als je een kaartje wilt kopen. Wil je een kaartje voor maatschappij X, voor maatschappij Y, of (duurder) voor alle treinen? Offpeak (staat niet bij wanneer dat is)? Enkele reis of retour? De keuze is reuze, maar het wordt er niet makkelijker op voor de onwetende reiziger. Gelukkig ging de reis zelf goed en we kwamen op schema aan bij het station Birmingham International Airport, die met een lange gang verbonden is met het National Exhibition Centre, waar in hall 11 de Grand Prix werd gehouden. Het was niet moeilijk te herkennen wie voor MtG kwam en wie voor het festival of quilts (mooigemaakte dekens) in de zaal ernaast:

zaal vol MTG-spelers

Grands Prix worden meestal in grote gebouwen gehouden, maar deze was wel erg groot. 186.000 vierkante meter volgens Wikipedia! Twintig zalen. In een zaal passen duizenden mensen, in het hele gebouw honderderduizenden vermoed ik… en omdat het zo groot was een goede locatie voor de GP. Aan het hoofdtoernooi deden 1743 spelers mee, daarnaast nog veel andere spelers en bezoekers, maar krap was het niet. Ons doel voor de vrijdag was een toernooi Two-Headed Giant (2HG) Sealed. In dit formaat speel je niet één tegen één zoals gebruikelijk, maar twee tegen twee. Wel ieder met zijn eigen deck, maar je speelt als team en mag overleggen. Dit formaat is iets meer casual dan één tegen één en daarom goed voor Peter en mij, want wij houden van winnen 🙂 Omdat ik de kaarten beter ken dan Peter was de rolverdeling dat ik grotendeels de beide decks bouwde, waarbij we over de laatste kaarten overlegden. Bij het spelen moet je ook proberen op één lijn te zitten of snel tot een oplossing kunnen komen als je van mening verschilt over hoe er gespeeld moet worden. Dat lukt ons normaal gesproken wel. Ook belangrijk bij 2HG: zodanig met elkaar praten dat de tegenstander (die natuurlijk meeluistert) er niet veel wijzer van wordt, en andersom juist informatie proberen te halen uit wat de tegenstanders tegen elkaar zeggen. Het is dan wel een groot voordeel als je tegen Engelsen speelt, aangezien die (normaal gesproken dan) geen Nederlands verstaan (in zo’n geval gingen we tegen elkaar magictermen vertalen: waar je normaal zegt ‘ik ga deze kaart cyclen’ werd het ‘ik ga fietsen’). Het overkwam ons wel een keer dat we tegen een Engelse jongen en meisje speelden, en de jongen ons na afloop in het Nederlands feliciteerde. “Ik kon alles wat jullie zeiden verstaan en hield me bewust van de domme”. Heel slim van de jongen die dus een Nederlander bleek te zijn! We wonnen overigens wel. Sterker nog: we wonnen het toernooi met vier keer winst, wat ons 500 prijstickets opleverde (inwisselbaar bij de prijzenbalie voor o.a. T-shirts en kaarten).

Hotel

Een hotel boeken is soms een wat frustrerende bezigheid als het niet meteen lukt een hotel naar wens te zoeken. Het was mijn taak en ik had natuurlijk eerst een hotel in de buurt van het NEC gezocht, maar ze zaten vol, waren duur (zeker met ontbijt erbij) en/of best wel een eind lopen. Toen bedacht ik dat ik ook in het centrum zou kunnen boeken, al was dat tien kilometer verderop. Niet ver van een hoofdstation (Birmingham New Street) zat de Holiday Inn Express; twee nachten voor 155,38 inclusief ontbijt. Mocht je ooit in Birmingham een hotel zoeken; deze is prima! De kamers waren redelijk ruim, schoon, er was thee en koffie in de kamer, het ontbijt was goed (geen kaas, maar dat zal wel gebruikelijk zijn in Engeland) en het is dus lekker centraal gelegen. Wat ik nog een extra voordeel vond: zo zagen we nog wat van de stad (dat we in eerste instantie verkeerd liepen van station naar hotel hielp daarbij ook). En eten om kwart voor elf blijkt ook geen probleem (of nou ja, een Mexicaanse fastfood wilde net sluiten, maar gelukkig konden we nog een burrito bestellen). En nu weten we ook hoe het Engelse uitgaanspubliek is.

De volgende dag speelden we weer 2HG, maar een bijzondere versie waarbij we maar liefst 36 pakjes kaarten openden (normaal is acht). Vijftig pond per persoon, maar dan heb je ook wat, namelijk deze decks:

deck van Dimitri
deck van Peter

De potjes gingen vaak zo: eerst kwamen we achter in leven, daarna wisten we te stabiliseren, waarna onze bommen (extreem sterke kaarten) voor de winst zorgden. Zo wonnen we de eerste drie ronden, waarna we in de laatste ronde met onze tegenstanders een ID (intentional draw) afspraken wat ons 700 prijzentickets per persoon opleverde (we kregen dubbel uitbetaald, wat me niet onlogisch leek omdat het inschrijfgeld hoog was, al was het waarschijnlijk toch een foutje). Zo hadden Peter en ik een groot (luxe)probleem: hoe die tickets allemaal op te maken? Veel interessants was er namelijk niet bij de prijzenbalie. Nog een 2HG-toernooi spelen maar, en die ging slechter: we verloren voor het eerst een potje (al wonnen we er ook drie). Dit keer aten we vervolgens bij een Subway (die zijn er veel in Birmingham, drie tussen NEC en station, ook nog één tussen station en hotel) en op de hotelkamer verdeelden we alvast de rares.

De volgende dag wilde ik eigenlijk nog een draft of een modern toernooi spelen (gewoon één tegen één) maar toevallig kwamen we in de speelzaal aan vlak voordat er weer een 2HG-toernooi zou beginnen en ik liet me door Peter verleiden er toch nog één te spelen… het was een beetje zoals Barend en van Dorp die één seizoen te lang doorgingen, het werd ons slechtste toernooi en we verloren twee keer tegen snelle decks met goede openingshanden terwijl wij het landje dat we nodig hadden te laat trokken. Het voordeel was wel dat we niet in tijdnood kwamen: we hadden berekend dat het toernooi tot een uur of vier zou kunnen duren, terwijl mijn vliegtuig 17:40 uur ging… we waren echter half drie al klaar. Toen nog even snel alle prijzentickets inwisselen (ik voor allerlei kaarten die ik niet echt nodig heb) en toen naar het station, Peter voor de trein naar Stroud, ik voor het vliegtuig naar Birmingham. Die zat trouwens (zoals ik wel verwacht had) vol met mensen die ook in het NEC geweest waren, alleen had ik magicspelers verwacht, niet oudere vrouwen, maar die bleken net zoals ik een leuk weekend gehad te hebben!

zaterdag oktober 31 2015

Coach op het EK jeugd in Porec (3)

Filed under: Persoonlijk,schaken — admin @ 13:25

In het eerste verslag had ik de dagindeling gepost. In dit verslag zal ik er iets meer vertellen over hoe de dagen in Porec eruitzagen.

Elke dag om negen uur werd er verzameld voor het ontbijt, maar sommige deelnemers (en ouders en coaches) hadden er dan al een activiteit opzitten. Dat ging eerst buiten mij om, maar nadat Dolf een keer meegegaan was en half voor de grap zei “Morgen is het jouw beurt” liet ik me makkelijk overhalen en sindsdien ging ik ’s ochtends vroeg mee naar het zwembad. Om acht uur klopte Janne dan aan op onze deur, waarna we slechts gekleed in een zwembroek via de gang van de eerste verdieping naar het binnenzwembad gingen. Nu ben ik niet zo’n zwemliefhebber, maar gelukkig werd er elke dag een wedstrijdje gedaan: lummelen. Nederlanders tegen Belgen, mannen tegen vrouwen of willekeurige teams. Zonder bril en lenzen was het soms wel lastig om te zien wie er nou bij mij hoorde, meestal ging ik dus maar op een stem af. Het ging er wel fel aan toe: Janne probeerde mij vaak uit te schakelen door water in mijn ogen te spatten, Igor (een Belgisch jochie) door op mij te klimmen, en Sandra kietelde mij als ik de bal had. Dat was niet verstandig van haar, want ik had iets de lange nagels, en de krabsporen op haar schouders waren nog lang te zien…

Op de laatste dag moesten we om half acht verzamelen voor het ontbijt, terwijl het zwembad officieel om acht uur openging. Zelfs dat weerhield ons niet om voor het ontbijt het zwembad in te gaan! Op de foto speelden Janne en ik een potje waterpolo (regels: we proberen de bal tussen de lijnen langs de andere speler te gooien en als zij zegt dat dat gelukt is, krijg je een punt. Het zal de lezer niet verbazen dat zij de meeste punten op het einde had).

Waterpolo

Na voorbereiden en lunch was het derde verzamelmoment om 14.20 uur. Gezamenlijk werd er (over een autoweg, beetje saaie route) gelopen naar de sporthal waar het EK gehouden werd. Dat duurde ongeveer een kwartier, de ronde begon om 15.00, maar je hebt pasjescontrole bij de ingang, iedereen moet gaan zitten, ouders maken foto’s, ouders worden weggestuurd etc, ook al was er geen zero tolerance, een beetje marge is wel handig. Om het lopen iets leuker te maken ging ik de laatste dagen paard spelen voor Matteo: en die dagen won hij ook! Al kan dat ook te maken hebben met dat hij geen last maar had van de zeeegel in zijn voet.

Lopen Paard

Vervolgens was het (voor ouders en coaches) wachten. Een goed moment om spelletjes te gaan doen, maar tot mijn verbazing was daar relatief weinig enthousiasme voor. De andere coaches bleken niet zulke spelletjespersonen te zijn. Huh? Jullie schaken toch? Raar. Er waren gelukkig wel wat ouders (en kinderen) die ik wist over te halen, onder andere voor het spel Machi Koro (Japans voor dobbelstad). Betty moest dat vervolgens van haar zonen bij thuiskomst meteen kopen: er wordt zelfs extra vroeg opgestaan om het voor school te kunnen spelen… op de eerste twee foto’s is het begin van deze verslaving te zien, op de derde foto wordt Saboteur gespeeld.

Machi Koro2Machi KoroSaboteur

’s Avonds na het eten was het tijd voor de deelnemers om spellen te doen. Traditioneel is Dalmuti populair, maar bij dit toernooi was het vooral Weerwolven van Wakkerdam dat gespeeld werd. Er werd ook geschaakt, vooral bughouse. En verstoppertje gespeeld: ze werden namelijk op een gegeven moment door Dolf naar bed gestuurd, maar dat gegeven moment wilden ze zo lang mogelijk uitstellen. Tiende etage, achtste etage.. dat was op zich nog wel een leuk spel, alleen op de laatste avond (toen iedereen later naar bed mocht) liep het wat uit de hand en wisten sommige deelnemers zelf niet meer waar ze waren. Maar uiteindelijk liep het goed af.

Op de laatste avond werd er ook door volwassenen bughouse gespeeld. Op de eerste foto heeft Dolf een gat op f3, het is al bijna mat. Op de tweede foto verslaat Sandra (die eigenlijk niet schaakt) haar dochter Janne (die dat niet leuk vond). Op de derde foto het begin van de tweede partij Hands and brains, Maaike en Marijn tegen Janne en mij. In de eerste partij hadden we ze supersnel mat gezet: 1.e4 c5 2.Pf3 e6 3.d4 cxd4 4.Pxd4 Pc6 5.Pxc6 bxc6 6.Pc3 Lb4 7.Dd4! De7 8.Dxg7 Df6 9.Lh6! Lxc3+ 10.bxc3 Lb7 11.Df8 mat. Goed gespeeld van Janne!

BughouseBughouse2Hand and brains

Het toernooi ging erg goed voor de Nederlandse deelnemers ((overzicht van de resultaten). Sterker nog, waarschijnlijk was het de succesvolste Nederlandse delegatie bij een EK of WK jeugd ooit. Daar kun je dan allemaal verklaring voor bedenken (de sfeer was goed, de coaches waren ook het beste ooit, het goede eten) maar van twee deelnemers was het geen verrassing dat ze in de prijzen vielen, eentje piekte op het juiste moment (de laatste ronde) en alleen Catheleijne steeg heel erg boven haarzelf uit. Maar laat ik wat resultaten langslopen.

Anna-Maja werd kampioen. Het ging een paar keer mis in de opening, maar ze wist dan steeds terug te vechten en haar ausdauer was ook erg goed. Opvallend dat ze een aantal keren een kwaliteit voorkwam en won, zelfs als de tegenstander drie pionnen ervoor had! Enfin, een mooi resultaat (en ook goed voor mijn cv als coach). In dezelfde categorie (meisjes -16) wist Maaike in de laatste ronde een sterke Russin te verslaan en zo de vierde plek te pakken, ook erg goed. Twee pupillen van mij speelden open onder 14. Robby was zesde geplaatste, wisselde goede en slechte partijen af, een vierde plek is dan mooi. Casper verprutste een paar keer een gewonnen positie en er had misschien meer in gezeten dan de 12e plek (als 22e geplaatste dus toch niet slecht), maar hij mag het volgend jaar weer proberen. Lars leerde allerlei nieuwe openingen van mij (wat eigenlijk niet zou moeten, maar wel leuk is als het goed uitpakt) en zijn 15e plek was ook netjes (18e geplaatst).

Prijswinnaars

Met Catheleijne had ik soms lange gesprekken over training en praktische zaken. Mijn tip om pure chocola mee te nemen tijdens de partij pakte goed uit, ze had minder last van vermoeidheid dan normaal. Een massage vlak voor een partij bleek een minder goed idee (op korte termijn dan, op lange termijn vond ze het nuttig, vooral in verband met haar herstellende whiplash) en ze was niet het hele toernooi topfit, maar desondanks speelde ze een geweldig toernooi. Ze was 40e geplaatst van de 48e spelers. Ze dacht wel hoger te kunnen eindigen: ze was lang met haar rating blijven hangen omdat ze schaken een paar jaar verwaarloosd had, maar de laatste tijd deed ze veel aan zelfstudie. Een plek in de middenmoot zou moeten kunnen, dacht ze. Dat werd het niet: ze werd vierde!! 160 ratingpunten winst…

Prijsuitreikingen zijn niet altijd boeiend om bij te wonen en ook de prijsuitreiking van dit toernooi zou voor een niet-betrokkene saai zijn. Vijf prijzen per categorie, twaalf categorieën, kortom, een lange opsomming dus eigenlijk. Maar wij maakten het leuk. Iedereen was erbij om onze winnaars toe te juichen en juichen deden we, geen land dat zo enthousiast was als wij! Anna-Maja! Anna-Maja! Anna-Maja! Op de tafels stonden we! Catheleijne! Cathelelijne! Catheleijne! Mocht de prijsuitreiking later klaar zijn geweest dan gepland, dan kwam dat vast omdat ze steeds moesten wachten tot de Nederlanders klaar waren met juichen en schreeuwen. En kijk dan hoe blij we waren!

Juichen

En wat was dan de prijs? Laptop voor de kampioen, schaakspel als vierde prijs, alle prijswinnaars ook een beker, maar waar is de Kroatische bond eigenlijk van?

Chees

Tot slot hieronder nog een foto van de ontvangst op Schiphol en wat statistiek. In het boek over wiskunde en sport dat ik meehad stond ook een hoofdstuk over verjaardagen. Het is gunstig aan het begin van het jaar jarig te zijn: wie op 1 januari jarig is, is bijna een jaar ouder dan een speler die op 31 december van hetzelfde geboortejaar geboren is, maar voor de schaakbond tel je als even oud. Oudere spelers presteren gemiddeld gesproken beter dan jongere spelers, dus hoe eerder in het jaar geboren, hoe groter de kans op goede prestaties in jeugdtoernooien. Hoe dit dat met de Nederlandse delegatie? Ik heb geturfd: van de 15 Nederlandse spelers zijn er 13 in de eerste helft van het jaar jarig. N is te klein om er conclusies aan te verbinden, maar toch!

Schiphol

De foto’s zijn gemaakt door Sandra, Betty en Peng.

zondag oktober 18 2015

Coach bij het EK jeugd in Porec 2: de rustdag

Filed under: Persoonlijk,schaken — admin @ 20:39

Op de rustdag van een toernooi in het buitenland (of in Dieren) moet gefietst worden, en daar doe je dan verslag van op je weblog. Dat was ik dus in Porec ook van plan. Nog even checken bij delegatieleider Dolf of het ok was dat ik niet meedeed aan wat voor plannen ze ook bedacht hadden voor de rustdag, en dat was het. Kon ik dus lekker gaan fietsen terwijl de rest naar een of ander zwemparadijs zou gaan! Het zwemparadijs bleek echter gesloten, het fietsplan kwam op een of andere manier in de whatsappgroep terecht (waar overigens vrijwel iedereen inzat, behalve ik met mijn oude Nokia) en opeens bleken er ook andere geinteresseerden. Nouja, een paar medefietsers vond ik niet erg, als het groepje maar niet te groot werd, dat het niet een toeristenritje zou worden.

Het groepje werd te groot. Het werd een spannend avontuur. Ik zal de hoofdrolspelers voorstellen:

Ivo, vader van Joris. Had ik eerder in het toernooi al in een wielershirt gezien, was bij de tourstart in Utrecht, die wilde dus sowieso mee.
Janne, dochter van Sandra. Heeft een bijna oneindige energievoorraad. Als zij een marathon zou lopen, zou ze na de finish zeggen dat ze nog wel een rondje wil. Heeft verder nog wat eigenschappen die niet per se goed zijn maar wel erg herkenbaar voor mij.
Sandra, moeder van Janne. Heeft wiskunde gestudeerd in Amsterdam, maar nu Brabantse.
Peng, coach. Best sportief, kan behoorlijk zwemmen, tafeltennissen en hooghouden, maar fietsen doet ze niet zo veel.
Betty, moeder van Matteo. Fietst best veel in Amsterdam, maar in haar eigen tempo.
Catheleijne, speelster. Bijna altijd opgewekt en positief. Ze is herstellende van een whiplash en een zware inspanning niet zonder risico voor haar, maar ze had evengoed erg zin om te gaan mountainbiken.

5023894Dat twee van de moeders wiskunde gestudeerd hebben zal niet helemaal toevallig zijn, het is in ieder geval voorstelbaar dat kinderen van wiskundedames een hoger dan gemiddelde aanleg voor schaken hebben. Het sprak me ook aan, twee betavrouwen. En toevallig had ik een boek mee dat aangeraden was door wiskundemeisje Ionica Smeets: “100 essential things you didn’t know you didn’t know about sport” van John D. Barrow waarin op een wiskunde manier naar verschillende sporten wordt gekeken. En ik dacht dat beide wiskundigen een opgave uit het boek wel op moesten kunnen lossen: “Als een dopingtest 95% betrouwbaar is en uitgevoerd wordt op een populatie waarin 5% doping gebruikt, hoe groot is dan de kans dat iemand die positief test doping gebruikt wordt?” Tot mijn verbazing beantwoordden beide dames deze opgave als een alpha, totaal verkeerd! Daarna heb ik geen woord meer met ze gewisseld natuurlijk (of misschien ook wel het tegenovergestelde).

Maar we zouden het over fietsen hebben. Stadsfietsen doen ze buiten Nederland niet zo aan, dus het werd mountainbiken, en gelukkig waren die bij het hotel zelf te huur. Het officiële plan ‘mountainbiken op de rustdag’ voorzag in een tocht na de lunch, maar dat vond ik niet genoeg, dus ging ik ’s ochtends ook, en Ivo ging mee. (Het officiële plan voorzag ook in dat er ’s ochtends op de rustdag aan schaaktraining gedaan zou worden, om in het ritme te blijven of zo, maar ten eerste zag ik daar het nut niet zo van in, ten tweede schatte ik in dat mijn pupillen daar niet zo’n behoefte aan hadden, en de opkomst bij mijn ‘zodat ik kan zeggen dat ik me er niet aan ontrokken heb mogen jullie om tien uur op mijn kamer komen voor een traininkje’ was inderdaad nul, mezelf niet meegerekend.) Ivo had ook al de routes bestudeerd, en zo gingen wij, twee stoere mannen (ahum), voor de zuidelijke route. We kwamen wat minder ver dan gepland, maar in de naar schatting 25 kilometer die we reden zagen we van alles. Verharde en onverharde wegen (yay mountainbike), waterskiën voor toeristen langs de kust, een mooi kerkje met moderne opwekkingsmuziek, de route ging ook nog dwars door een camping, en op vele smalle voetpaadjes (langs toeristen, en soms langs afgronden) waar je in Nederland zeker een boete zou riskeren als je er op zou fietsen, maar in Kroatië doen ze er niet zo moeilijk over. Een mooi fietsavontuur dus.

Fietsroute

De kaart die Ivo gebruikte om de route te bepalen. We begonnen ongeveer bij de rode H.

Terug in het hotel snel een powerdouche en een ander shirt aan, zodat er nog iemand naast me zou willen zitten bij het eten. Na het eten terug het stinkshirt aan (want ik zou toch weer gaan zweten) en beneden verzamelen. Ik had nog geen idee wie allemaal mee zouden gaan.

Ivo natuurlijk, en zoon Joris. Coaches Dolf en Frank ook, en zelfs Peng. Catheleijne, Sandra, Janne, Betty. Hoe kwam het dat er opeens zoveel mensen mee wilden? Had iedereen wel door wat de tocht zou inhouden? Nee.

Wat was er gebeurd? Catheleijne is zoals gezegd, erg positief en enthousiast. Dus toen Betty haar twijfels over de fietstocht opperde, zei ze “Gewoon meegaan! Is niets zwaars aan! En er gaat ook een kind van tien mee! Dus we rijden vast een rustig tempo.” Op dezelfde manier werd Peng overgehaald. Hadden ze het aan Ivo of mij gevraagd, dan was het antwoord geweest “We gaan echt niet alleen op verharde wegen rijden, we huren niets voor niets een mountainbike! Hoe zwaarder de weg hoe beter! En minstens dertig kilometer! Ja, Janne kan dat wel aan, die fietst soms honderd kilometer op een dag, maar als je niet tegen ontberingen kan wordt het afzien hoor! Bezint eer ge begint!” Maar ze vroegen het ons niet. Daar kregen ze spijt van.

Fietsen3

De hele groep op Peng na, terwijl Ivo rechts de kaart bestudeert.

Maar met tien mensen gingen we dus op fiets. Even tussendoor een tip: neem in zo’n geval geen rugzak mee. Ik had ‘m eigenlijk alleen mee voor het flesje water, maar de reservebanden (twee stuks) die de verhuurder meegaf moesten er ook maar in. En het gereedschap om b.v. zadelhoogtes te verstellen (bleek nuttig overigens). En het flesje water van Catheleijne, en meteen ook maar haar vest, en voor ik het wist zat ik met een zware tas op mijn rug! Dat is bepaald niet bevordelijk voor de wattages die je kan trappen. Hoewel je het ook als een extra uitdaging kan zien.

Het bleek al snel dat bij elkaar blijven niet echt makkelijk was, iedereen fietste op eigen tempo. Betty suggereerde al snel dat ze beter terug kon gaan, “Ik wil niet de groep ophouden”. “Ach welnee joh, we vinden het niet erg om af en toe te wachten” haalde Catheleijne haar over. Zolang de laatste bij ons was bleek dat inderdaad te gelden. Maar heel handig is het niet om verschillende tempo’s te hebben, alleen Ivo weet de weg en het communiceert niet handig als je een paar honderd meter van elkaar bent. Gelukkig hadden we Sandra, die heel sociaal (zo dacht ik eerst) voorstelde om even naar voren te fietsen om de mensen voorin te vragen weer even te wachten. “Fiets je mee” vroeg ze, “Ja hoor”, antwoordde ik, denkend dat ze gewoon een sneller tempo wilde rijden. Maar nee, ze wilde blijkbaar wraak nemen voor haar alpha-ontmaskering en sprintte weg, haha, je kan me toch niet bijhouden. Misschien waar, misschien niet, ik had geen zin in een sprint met nog een boel km te gaan en al een boel km achter de rug. De wedstrijd won ze overigens niet: toen haar pet van haar hoofd vloog moest ze alsnog op mij (de man met de pet) wachten, hehe.

Fietsen2

Een goede plek om uit te rusten (al gingen Joris en Janne ondertussen rondjes fietsen)

De eerste afvaller kwam na dit rustpunt. Catheleijne genoot erg van het fietsen, maar haar lichaam werkte niet mee en hoofdpijn maakte verder fietsen onverstandig. Maar hoe moest ze dan in het hotel komen? Gelukkig wist Betty dat te regelen: Matteo’s vader was zo aardig om met auto Catheleijne en haar fiets op te halen. Sandra en Dolf zouden met haar blijven wachten tot de reddende engel kwam, de rest fietste verder.

Al snel waren Betty en Peng weer een heel stuk achter. En dan niet een paar honderd meter, maar in de verste verten zagen we ze niet meer, op het punt waarop rechtsaf gegaan moest worden. Wat nu? Wachten kon nog heel lang duren, de kinderen hadden daar geen zin in en wij eigenlijk ook niet zo. We bedachten iets heel slims: op de weg krasten we een heel duidelijke pijl naar rechts met daarbij “Betty Peng” (zo jammer dat we geen foto ervan maakten). Dat konden we absoluut niet missen! En zo gingen we het meest lastige deel van de route in, een paadje gemaakt van steentjes waarop het bepaald niet stabiel fietsen was, zeker als je ook nog afdaalde en een bocht moest nemen, bovendien vlogen de steentjes ook nog alle kanten op. “Dit is niets voor Betty en Peng” dacht ik, en inderdaad, ze hadden blijkbaar naar alles gekeken behalve de weg en de pijl met hun namen erbij gemist. Ring ring. “We staan ergens maar we weten niet waar en ik vind dit echt niet leuk meer.” En ondertussen moest er ook nog doorgereden om de fietsen voor sluitingstijd terug te brengen naar de verhuurder. Frank en Ivo besloten terug te fietsen. Nu waren naast mezelf alleen de beide jonkies Janne en Joris over. En we moesten zonder kaart de weg terug vinden.

Fietsen1

Dimitri, Janne, Joris, hier nog aan het begin

Dat lukte min of meer: het fietsen over autowegen was niet zoals het gemoeten had en ook niet wat we wilden, maar het hotel werd bereikt, op tijd. “De anderen zijn misschien niet op tijd terug” opperde ik maar de man zei geen haast te hebben en na sluitingstijd was geen probleem. Uiteindelijk liep het allemaal ook wel goed af: Sandra en Dolf haalden Betty en Peng in, de uitdagende wegen werden vermeden, en via zeer verharde wegen waren ze maar iets te laat (en dus op tijd) terug. Ivo en Frank ook, al ben ik vergeten hoe.

Joris en Janne hadden overigens niet voor niets haast/ geen geduld om te wachten. Er was namelijk afgesproken om aan het einde van de middag te voetballen! En wel tegen Denen en Noren. Rechtstreeks van de fietsenverhuurder gingen we naar de lobby en we waren nog net op tijd, we zagen we een elftal Nederlanders wachten. Tijdens de fietstochtgroepssplitsing had Sandra mij en Janne op het hart gedrukt dat Janne nu mijn verantwoordelijkheid was en dat we wel op gras moesten gaan voetballen want Janne zou vast veel te enthousiast gaan voetballen en op asfalt/beton/steen kan dat best pijnlijk zijn. Janne en ik hadden snel daarna vastgesteld dat ze niet naar me zou luisteren als ik zou zeggen dat ze niet mocht voetballen, en dat was maar goed ook, want zonder Janne was het helemaal een afgang geworden, en het grasveld dat Ingrid (moeder van Jonas) uitgekozen had was ongeschikt om op te voetballen, o.a. omdat het best wel scheef af liep. Dan toch maar naar het voetbalveld verderop op asfalt (maar het kan ook beton of steen zijn). Twee Kroaten waren daar al aan het voetballen, wij waren met meer, maar in plaats van een vechtpartij werd het een belofte dat ze met ons mochten meedoen. Nederland-Denemarken!

Ik ging op doel staan, Janne in de spits, en nog een paar Nederlanders die konden voetballen, maar ook een paar die wel wilden meedoen, maar bang waren voor zowel bal als tegenstanders (en eigenlijk publiek op het veld waren). Elf tegen elf bleek ook wel een erg vol veld te geven. En we werden ingemaakt. Ik denk dat ik schade wel wist te beperken, maar alles tegenhouden lukte gewoon niet. Maar we wisten de eer nog wel te redden: doelpunt van Janne!

Voetbal

Tegen Noorwegen (met acht tegen acht dit keer, maar nog wel publiek bij onze acht) ging het iets beter: 3-2 verlies. Twee doelpunten van Janne! En assists van Joris. We hadden niet voor niets doorgefietst dus…

“Ben je al een beetje moe Janne?” “Nee.”

Tot slot: kan de hypothese “Fietsen op de rustdag is goed voor het resultaat van een dag later” gefalsifieerd worden?
Fietsers: 2 uit 3
Niet-fietsers: 5 uit 12
Nee dus.

(de foto’s zijn gemaakt door Betty en Sandra)

donderdag oktober 15 2015

Coach bij het EK jeugd in Porec (1)

Filed under: Persoonlijk,schaken — admin @ 17:44

Eind september was ik voor het eerst sinds jaren weer coach bij een jeugduitzending, het EK in Porec, Kroatië. Samen met Dolf Meijer (die ook delegatieleider was), Frank Erwich en Zhaoqin Peng was ik aangesteld om vijftien jonge Nederlandse spelers te begeleiden. Ik kreeg de vier met de hoogste ratings: Lars Vereggen (onder 18), Robby Kevlishvili en Casper Schoppen (onder 14) en Anna-Maja Kazarian (meisjes onder 16).

In het verleden ging ik elk jaar wel mee met een uitzending, maar op een gegeven moment stopte dat. Ik heb het opgezocht: mijn laatste uitzending was het WK in Batumi in 2006, als coach van Chiel van Oosterom, Pauline van Nies en Wouter Spoelman). Dat ik daarna niet meer uitgenodigd werd lag niet aan mij, of toch wel? Ik heb me wel afgevraagd of ik iets verkeerd/niet goed had gedaan, maar dat is me in ieder geval nooit verteld. Mogelijk speelden de problemen met Yge Visser (die destijds bij de bond werkte) een rol. In ieder geval was men mij daarna vergeten, maar dit jaar dacht Willy Hendriks gelukkig aan mij. Dat had wellicht te maken met dat ik tegenwoordig veel jonge talenten train (zes van de spelers die meegingen).

Groepsfoto

De Nederlandse delegatie bij het EK was behoorlijk groot. Naast vijftien spelers en vier coaches gingen er ook nog een aantal ouders mee (zes als officieel lid van de delegatie, daarnaast nog vier op eigen gelegenheid). Meegaande ouders is iets waar de Schaakbond niet onverdeeld enthousiast over is; het risico bestaat dat ze zich iets te veel bemoeien met de coaching of voor extra stress zorgen bij de kinderen., maar vooral bij de jongere kinderen is een ouder vaak een belangrijke steun. Ze wisten zich sowieso op diverse manieren nuttig te maken; de huisarts in het gezelschap hielp de onfortuinlijke Matteo, die in een zee-egel was gaan staan, een moeder waste halverwege het toernooi de oranje Nederlandshirt van iedereen, een vader plande een uitje op de rustdag en ze zorgen ook voor veel gezelligheid. Zonder de ouders was het minder leuk geweest.

Ook erg goed voor de sfeer was het eten. Stel je voor dat je een kwartier in de rij moet staan om dezelfde meuk te krijgen die je gisteren, eergisteren en de dag daarvoor ook al gehad hebt. Hoe gezellig ben je dan nog? Stel je nu voor dat je op diverse kookeilanden kan kiezen uit tientallen vers gekookte en gebakken gezonde lekkernijen. Zelfs als vegetariër heb je genoeg keuze om elke keer iets anders te nemen. Ontbijt, voorgerecht, hoofdgerecht, toetje, allemaal even lekker en voedzaam. Kortom: je hebt er zin in. Iedereen heeft er zin in! En dat drie keer per dag! Dertig keer in het hotel gegeten, en nooit hoorde ik iemand mopperen (of nouja, een keertje: “Er is te veel keuze!”)

Eten 3 Eten 4

Er was (o.a. voor het eten) een vrij strikte dagindeling, waarbij op vaste tijdstippen verzameld werd. Het was niet zo strikt dat er straffen werden uitgedeeld voor te laat zijn, er werd sowieso niet zo erg op de minuut gekeken, wat ook niet nodig was, meer dan een paar minuten te laat kwam niet veel voor. De dagindeling:

09:00 Verzamelen voor ontbijt
10:00 Voorbereiden (in mijn geval met Robby, Casper en Anna-Maja, zo’n anderhalf a twee uur meestal. Bij Robby en Casper ook nog culturele opvoeding, ze kenden Monty Python niet)
13:00 Verzamelen voor lunch
14:20 Verzamelen om naar de speelzaal te lopen (een kwartier ongeveer)
15:00 Begin van de ronde
Diner tussen half acht en negen uur, als iedereen klaar was met schaken (de jongsten gingen vaak met hun ouders eerder terug naar het hotel).
Om een uur of half elf ging ik nog voorbereiden met Lars.

Verzamelen
(Dolf sprak elke keer als de groep verzameld was iedereen toe)

Bij het eten kozen we in het begin nog min of meer willekeurig tafels, maar op een gegeven moment hadden we twee tafels in een hoek geclaimd, en werden die zelfs min of meer verdeeld, de ene tafel voor de spelers, de andere tafel voor de volwassenen.

Eten Eten5

Als de spelers spelen, moeten de coaches wachten. Zo gauw een speler klaar is met de partij gaat hij of zij de partij analyseren met een van de coaches, maar dat kan na een uur zijn of pas na vijf uur. In de praktijk zijn er weinig partijen binnen drie uur afgelopen en die tijd kan op verschillende manieren besteed worden. Het eerste wat we deden was een goede plek zoeken om te wachten. Een plek met een tafel en stoelen waar de spelers ons kunnen vinden en geanalyseerd kan worden. Gelukkig was er een paar trappen omhoog een bar waar we konden zitten en was het daar niet eens superdruk (er waren ook tribunes en veel ouders en begeleiders uit andere landen gaven blijkbaar de voorkeur daar te gaan zitten). Het was niet toegestaan om in de speelzaal te komen, behalve voor de ‘chief of delegation’. Dat was om een of andere reden niet delegatieleider Dolf, maar de coach met de hoogste rating, ik dus. Mijn taak was dus om af en toe door de speelzaal te lopen, de Nederlanders te vinden (niet altijd makkelijk, ik was dus blij als er oranje shirts gedragen werden) en vervolgens de stand op de vijftien borden proberen te onthouden en aan de andere coaches en ouders verslag te doen. Dat lijkt een lastige taak en dat is het ook wel, maar het is leuk om in ieder geval af en toe de partijen te kunnen zien! Hoe makkelijk/moeilijk het is om de Nederlanders te vinden is misschien met deze foto te zien (spot de oranje shirts, maar wel de goede graag):

Speelzaal2

Tot zover deel 1 van mijn verslag. In het volgende deel antwoord op vragen als: hoeveel mensen haalden het einde bij het mountainbiken op de rustdag? Scoor je hoog op een nerdtest als je wiskunde hebt gestudeerd? Wat zijn de leukste spelletjes om te doen tijdens het wachten? Was ik te verleiden om voor het eerst sinds jaren een zwembad in te gaan?

De foto’s zijn gemaakt door Sandra Allaart, Betty van Cleef en Zhaoqin Peng en zijn klikbaar voor een grotere versie (behalve de eerste, die is al groot genoeg).

maandag juli 27 2015

Rustdag op De Hoge Veluwe

Filed under: Persoonlijk,schaken — admin @ 21:15

Een persoonlijke traditie is om op een rustdag van een schaaktoernooi op de fiets erop uit te gaan. Ik had al eens de Col du Chat beklommen in Frankrijk en in Spanje een paar stevige heuvels beklommen. Dieren heeft ook een mooie fietsomgeving en die heb ik gisteren (met mijn eigen fiets) verkend. Hier een fotoverslag.

De fietstocht was niet zonder hindernissen. Niet alleen veel takjes op het fietspad, soms hele takken!

Bovendien moest ik soms behoorlijk klimmen. En geen publiek om me te duwen, dus ik had het eigenlijk veel zwaarder dan de renners op de Alpe d’Huez.

Het uitzichtpunt Posbank was blijkbaar een populaire bestemming, getuige het ijscokarretje. Ik ben geen groot liefhebber van uitzichten, maar stopte toch maar even.

En dit is dan het uitzicht.

Maar in het park zelf waren toch mooiere plaatjes te zien, naar mijn mening.

Terug in Dieren ging ik even bij de speelzaal kijken. Daar bleken op het plein spellen gespeeld te kunnen worden.

Fietstocht8Fietstocht7

Dit is het spel Tablut, waarvan de spelregels op Wikipedia worden uitgelegd. Helaas had de man die ons het spel uitlegde dat niet gelezen, waardoor hij een paar essentiele regels verkeerd had. Maar ondanks dat we het met foutieve regels speelden was het toch een boeiend spel.

Om over de 50 kilometer te komen ging ik ook nog even heen en weer naar Zutphen. De heenweg ging wel iets sneller dan de terugweg 🙂 Vandaag voelde ik het wel een beetje in mijn knieen, maar het schaken ging er niet slechter om!

donderdag juni 4 2015

A dreaded Sunny Day: A Tribute to The Smiths

Filed under: muziek — Tags: — admin @ 17:43

Een manier om als onbekende band een nieuw publiek te bereiken is via een coveralbum. A Dreaded Sunny Day is niet het eerste album met als subtitel ‘A tribute to the Smiths’: zo is er b.v. Please Please Please en The world won’t listen en dan is er ook nog The Smiths is Dead met best wel bekende britpopbands. De overeenkomst is dat al de albums de moeite waard zijn om te beluisteren voor Smiths-fans, en dat zijn er best wel veel. Bij A Dreaded Sunny Day gaat het denk ik vooral om bands zonder platencontract, veelal uit Brazilie (het album is door een Braziliaanse platenmaatschappij uitgebracht, als ik het goed heb alleen op internet en het enige uitgebrachte album van Bunny Records!).

De cover die mij bij de eerste beluistering het meeste aanspreekt is de Shoegazeversie van How soon is now door The Us. How soon is now is vooral herkenbaar (en goed) door het gitaargeluid (dat zelfs al eens als sample is gebruikt). In alle covers die ik tot nu toe gehoord heb van het nummer (best wel veel) hoor je dat terug, maar niet in de versie van The Us. Die is gewoon heel shoegazerig. Daar moet je van houden, maar als je dat doet vind je de cover vast mooi.

woensdag juni 3 2015

mp3-fragmenten maken voor een popquiz met mp3DirectCut

Filed under: Popquiz — Tags: — admin @ 21:29

Binnenkort plaats ik (hopelijk) een bericht over het maken van popquizzen. In voorbereiding hierop leg ik uit hoe je mp3-fragmenten kan maken voor een popquiz met behulp van het programma mp3DirectCut.

Er zijn diverse programma’s om audiobestanden te bewerken, maar om mp3-fragmenten te maken vind ik mp3DirectCut een handige, het is klein en makkelijk te gebruiken. Voor een popquiz is het meestal genoeg om een fragment (van laten we zeggen driekwart minuut) te hebben. Ik doe meestal ook een fadeout aan het einde, dat klinkt mooier dan een abrupt einde. Hieronder leg ik stap voor stap uit hoe dat werkt. Ik maak gebruik van versie 2.16, Nederlands, en heb bij Instellingen – Configureren – Bewerking voor ‘Text buttons’ gekozen. Bij een andere versie of instelling kan het er anders uitzien.

Een fragment uit een mp3 knippen

Open mp3DirectCut, en open vervolgens de mp3 waar je een fragment van wilt hebben (of sleep de mp3 in het venster van mp3DirectCut).
Klik op afspelen.
Daar waar je het fragment wilt laten beginnen klik je op ‘Set begin’.
Daar waar je het fragment wilt laten eindigen klik je op ‘Set einde’.

Je ziet dan iets als dit (klik op het plaatje voor een grotere versie):

mp3DirectCut1

In de screenshot zie je een selectie gemaakt van iets na 12 seconden tot bijna seconde 57 (ongeveer driekwart minuut).
Klik op Bestand – Bewaar selectie. Sla de selectie op in de gewenste locatie op je computer. Klaar!

Een fade-out toevoegen
Stel dat je ongeveer de laatste vijf seconden wilt laten uitfaden. Open het mp3-fragment en klik vijf seconden voor het einde op ‘Set begin’. Vervolgens klik je op Bewerken – Create Simple Fade (of Ctrl-F). Je ziet dan iets als dit:

mp3DirectCut2

Ik klik dan meestal op afspelen om te controleren of de fade-oud goed is (zo niet, dan doe ik ‘m overnieuw).
Als de fade-out goed is, klik je op Bestand – Alles opslaan en sla je ‘m op. Klaar!

dinsdag juli 1 2014

Avonturen in Tsjechie

Filed under: Persoonlijk,schaken — admin @ 17:04

Afgelopen maand speelde ik een (niet erg succesvol verlopen) toernooi in Teplice. Dat was een mooie gelegenheid voor een stedentrip naar Praag, want daar moest ik sowieso heen om in Teplice te komen. Dat werden zo twee kleine stedentripvakanties van een dag en een nacht.

Ik was wel een paar keer eerder in Praag geweest, maar was bijna alles weer vergeten, wat qua orientatie wel een nadeel was. De shuttlebus vanaf het vliegveld arriveerde op vijf minuten lopen van mijn hotel, maar ik had geen idee en liep maar ergens heen (al had dat ook te maken met dat het nog lang geen inchecktijd was). Zo kwam ik bij een van de weinige dingen van Praag die ik me wel herinnerde, het Oudestadsplein, misschien wel het mooiste plein van Europa. Amsterdam heeft ook een paar leuke pleinen maar die halen het lang niet bij dit plein, dat ook bekend is om het Astronomisch uurwerk.

Oudestadsplein

Toen ik bij het hotel ingecheckt had kon ik kijken wat ik de rest van de dag ging doen (want ik had niet veel voorbereid). Het park leek wel leuk, en dat was het ook wel. Na veel geklim kwam ik uit bij de Petřín-uitkijktoren en hoewel ik niet erg veel geef om uitzichten klom ik daar ook maar op, want ik was er toch. En dan zie je dit (veel bomen dus):

Een typische toeristische route is om via de Karelsbrug naar de Praagse Burcht te gaan. Ze zijn ook in 1 foto te vatten:

Karelsbrug en Praagse Burcht

Op de Karelsbrug mogen alleen voetgangers, maar daar zijn er dan ook heel veel van. Ook veel muzikanten, tekenaars, standjes etc. Je kunt een paar keer heen en weer lopen en je uitstekend vermaken dus. Maar ik liep door naar de Praagse Burcht, volgens Wikipedia een van de grootste paleizencomplexen ter wereld. Je bent inderdaad een tijdje bezig om alles te bekijken. Leuk is ook het Gouden Straatje waar van alles te zien is, huizen in oude stijl ingericht, mini-musea, ouderwetse winkeltjes etc. Vanaf de burcht heb je overigens ook een behoorlijk uitzicht, al kijk ik even de andere kant op:

Selfie met uitzicht

Tussen de brug en de burcht ligt het Kafkamuseum zoals (als je goed kijkt) ook op deze foto (vanaf de brug genomen) te zien is:

Kafkamuseum vanaf de Karelsbrug

Ik had gehoopt op een volledig interactieve ervaring van Kafkaëske toestanden, maar het was gewoon een tentoonstelling over zijn leven, waar ik nu alles vanaf weet. Evengoed interessant!

Snel naar Teplice om daar Nederland-Spanje te kunnen zien. Wat me opviel in Teplice is dat er veel parkjes waren. Dit was b.v. het uitzicht vanaf mijn hotelkamer:

Ook opvallend: als ik ’s middags naar de toernooizaal liep, waren er vooral autochtone Tsjechen in het park. Terug ’s avonds was het park vol met moslims. Ik weet niet of het allemaal inwoners waren of ook toeristen; de stad schijnt i.v.m. de Spa wel populair te zijn bij Arabieren, er logeerden er ook een paar in het hotel. Wat me ook opviel is dat er veel vrouwen in nikab/boerka waren. Ik telde er op een zondagavond meer dan twintig in een minuut! Mogelijk toeristen uit een streng Arabisch land? Er waren overigens ook veel kebabtenten.

Wat ik leuk vond in Teplice is dat de huizen kleurig zijn, dat staat vrolijker dan het bruin of grijs wat in Nederland gebruikelijk is. Maar aan de huizen valt wel te zien dat ze in Tsjechie minder geld hebben dan in Nederland, want ze zijn vaak slecht onderhouden. De foto hieronder is een heel gebruikelijk beeld.

Huis

Nog een paar dingen die me opvielen in Tsjechie:

* Niet veel fietsen, ongeveer even veel als in Nederland motoren denk ik. In Praag zag je meer Segways.

* Bedelaars hadden een aparte houding: voorover geknield op de grond, handen naar voren met daarin een bakje of hoed om giften op te vangen. Zie b.v. deze foto.

* Bij de Albert supermarkt waren geen hamsters te krijgen.

Nadat het schaaktoernooi in Teplice eindelijk voorbij was, kon ik weer naar Praag. Voor de tweede ministedentrip had ik gekozen voor het Kerkpension, die ik had uitgekozen vanwege de centrale ligging, niet al te hoge prijs en omdat ik al om 13.00 uur kon inchecken daar. Voor hetzelfde geld (qua prijs) had ik in een driesterrenhotel gezeten, maar wat maakt het uit, als er maar een bed is? Ik was echter iets vergeten: een tv was handig geweest om het WK voetbal te kijken… maar via radio 1 was Nederland-Chili ook goed te volgen. ’s Avonds vermaakte ik me dus wel, overdag ook, zeker nu ik beter de weg wist. Ik ging eerst naar het muziekmuseum. Die had een tijdelijke tentoonstelling over de dood, die ik niet helemaal begreep, en een vaste tentoonstelling met muziekinstrumenten en opnamen met die instrumenten. Behalve viool, piano, luit etc ook diverse instrumenten die ik nog niet kende. Zo weet ik nu wat een giraffepiano is!

Niet ver van het museum is de Lennonmuur, waarover ik de volgende beschrijving gelezen had: ” Na de moord op John Lennon in 1980 veranderde een doodgewone muur in een levende oproep voor vrede en liefde. Mensen van over de gehele wereld hebben de muur gevuld met door John Lennon geïnspireerde graffiti en teksten die uit nummers van The Beatles komen.” Maar mij viel vooral op dat er een voetbaluitslag stond van vier jaar geleden, waarbij waarschijnlijk recent door een Nederlander over de 0 een 5 is geschreven…

Lennonmuur

Op de laatste dag van mijn Tsjechische avonturen ging ik naar het communismemuseum (de lezer heeft inmiddels vast begrepen dat ik van musea hou). Alweer weinig interactief, maar wel interessant. De Praagse Lente, de nare geheime politie, Charta 77, het einde van het communistisch bewind na een ruime week demonstraties… ik was er wel een tijdje zoet mee. Maar ik had daarna nog even tijd om wat te winkelen voor cadeautjes en voor een tip van de Volkskrant, Galerie Leica. Toen bleek dat ze entree vroegen dacht ik “O, dan is het vast groter dan ik dacht” maar viel dat even tegen! Evengoed wel mooie foto’s.

Thuis bleken de katten goed verzorgd te zijn en ik kan me weer gaan opmaken voor volgende avonturen.

Mirri en Jareth

donderdag augustus 1 2013

Grand Prix Rimini

Filed under: Magic,Persoonlijk — admin @ 16:10

Het was al weer ruim een jaar geleden dat ik voor het laatst een Grand Prix in Magic the Gathering gespeeld had. Mijn vaste partner in crime, Peter, was afgelopen seizoen druk met studie en werk, maar GP Rimini valt in de schoolvakantie en was in de buurt van het vakantieadres in Kroatie waar hij met vriendin en zus heen zou gaan. Dus vroeg hij mij mee en nadat hij zei dat de kosten meevielen (dat was op dat moment ook zo, als we toen meteen geboekt hadden) stemde ik toe.

Het boeken van vliegtickets is een kunst die ik nog niet helemaal onder de knie heb. Zijn tickets echt goedkoper op dinsdag? MOet je je cookies wissen, of is dat een fabeltje? In ieder geval werd het vliegticket 50% duurder in de dagen tussen voornemen en daadwerkelijk boeken, en dat terwijl het vliegtuig uiteindelijk niet vol bleek.

Bij het boeken van hotels is dat gelukkig minder een probleem, maar de keuze was reuze. Ieder had zo zijn eigen wensen: voor de dames (Y & N) was het vooral een goed ontbijt, goede beoordelingen, airco en een rustige omgeving (“Niet in het centrum!” dus vond Y, maar dat hadden we even moeten googlemappen: dan waren we vast niet midden in het uitgaansgebied (bij het strand) uitgekomen…). Voor de heren was gratis Wifi belangrijk en Peter wilde ook een gratis parkeerplaats voor de gehuurde auto. En ik wilde dat het centrum loopbaar was zodat we niet van de auto afhankelijk waren. Uiteindelijk viel de keus op Hotel Lily, dat aan al onze wensen voldeed.

De vliegreis naar Bologna op donderdag ging zonder problemen, de autorit naar Rimini ook en het hotel werd met behulp van de navigatie snel gevonden. Maar de hotelkamer bleek toch iets minder aan onze wensen te voldoen dan gehoopt, vooral omdat de airco het niet deed (of dat aan de airco lag of dat we gewoon niet op de juiste knopjes drukten is me nog steeds niet duidelijk). De eerste nacht werd er daarom weinig door ons geslapen, maar gelukkig ging de airco een dag later wel werken (Y: “Maar ik drukte op precies dezelfde knopjes als gisteren hoor”).

Het toernooi begon zaterdag, dus vrijdag konden we met zijn vieren op stap. Die benutten we om naar San Marino te gaan, waardoor ik in 1 keer twee landen van de lijst ‘nog te bezoeken landen’ kon schrappen (Ik was ook nog nooit in Italie geweest). Eerst even Wikipediaen natuurlijk: het is dertig keer zo groot als Monaco, maar nog niet de helft van Liechtenstein. Je kan er gewoon met euro’s betalen, maar het land heeft wel aparte postzegels, geliefd bij filatelisten. En het bevindt zich op ongeveer een half uur rijden van Rimini, vooral dat laatste feit kwam ons goed uit.

We hadden geen plan van tevoren, maar reden gewoon omhoog en kwamen zo bij een van de kastelen uit, Cesta:

Cesta kasteel

Leuk om rond te kijken, ook de rest van het oude centrum was mooi. Maar het hoogtepunt voor mij was wel de lunch:

Piadina

Piadina (of Piada) is een regionale specialiteit, een beetje lijkend op Turks brood maar platter. En het is (iig met Mozzarella en tomaten) zalig! Zo lekker kan ik het zelf vast niet maken, maar ik zou het eens moeten proberen. Ondertussen werd er ’s avonds ook lekker gegeten. La Brasserie uitgekozen: goede recensies, biologische ingredienten, uitgebreide kaart met zelfs diverse vegetarische gerechten (los van de pizza’s en pasta’s) en ook nog op loopafstand van het hotel. De dames waren ook zeer tevreden met de keuze, wellicht ook door de charmante obers, in ieder geval werd er de volgende dag weer gegeten. Ik nam overigens gewoon twee keer een pizza, want dat moest.

Maar zaterdag begon het echte werk: negen ronden sealed deck, waarvan ik er minstens zeven moest winnen om me voor de tweede dag te plaatsen. De pool die ik kreeg was best goed: een Jace, voor de rest ook goede blauwe kaarten en zwart was ook diep met goede beesten en wat removal. De kleuren waren duidelijk, evengoed was het niet heel makkelijk bouwen omdat ik een stuk of zevenentwintig speelbare kaarten had. Zo liet ik Negate in mijn sideboard (maar vaak ingeboard) en speelde ik beide 2/1 flyers (soms ‘beste blauwe common’ genoemd maar achteraf gezien had ik liever de 1/3 gemaindeckt). Enfin, ik had mijn deck misschien niet helemaal perfect, maar wel behoorlijk goed gebouwd en in de eerste zeven ronden verloor ik ondanks een paar speelfouten alleen van een man die zei maar twee toernooien gespeeld te hebben in de afgelopen zes jaar. Jace bleek soms een gamewinner, soms niets te doen, maar vaak won ik dan al evengoed. Ik moest dus nog maar een van mijn twee laatste matches te winnen…

Ronde acht speelde ik tegen een Russisch meisje, die me de eerste game versloeg met 1/1 en 1/3 flyers. “Snel deck dus” dacht ik, en boardde met dat in gedachten, maar in game twee kwam ik erachter dat ze vooral veel removal (rood) en bommen (dikke flyers) had… nu leek die game goed te gaan, maar toen ik in 1 beurt door Flames en Chandra drie beesten kwijtraakte en daarna niets nuttigs meer bijtrok nam ze over (misschien had ik wel een kans gehad als ik die beurt mana overgehouden had om mijn Shade te pompen, maar goed). In de laatste ronde hield ik in de derde game een hand met twee mana on the play, misschien ten onrechte, in ieder geval trok ik mijn derde landje te laat en dat was het toernooi. Peter deed het beter: hij verloor de derde en vierde ronde maar daarna niet meer. Uiteindelijk viel hij nipt buiten de prijzen op de 66e plaats, ik op plaats 289 (1034 deelnemers). Teleurstellend, maar ja.

De volgende dag ging ik maar de toerist uithangen, terwijl de dames op het strand van de zon genoten. Ik heb totaal een uur of drie gelopen, en het is jammer dat er in Rimini eigenlijk niet zo veel te zien is, maar zo kon ik wel een boek uitlezen:

Boek Interessante tijden

Dat was (wel) spannend! Hopelijk volgende keer beter… overigens zijn er foto’s gemaakt, misschien krijg ik die ooit nog en er is zelfs kans dat ik die hier plaats!

Older Posts »

Powered by WordPress