Een Amerikaan uit San Francisco zat op een zomerse dag op een terrasje op de Nieuwmarkt in Amsterdam. Hij keek rond en verbaasde zich over wat hij zag. Fietsers. En niet zoals hij gewend was in San Francisco, nee: zonder fietshelm, met twee of drie personen op een fiets (kinderen vaak op de ’suicideseat’), een dynamo om licht te genereren, gekleed in rok, jurk of pak, met grote kettingen die meer kosten dan de fiets zelf… hij nam 82 foto’s die hij hier met uitleg laat zien. Erg leuk om te lezen, het laat zien dat dingen die voor ons vanzelfsprekend zijn bij anderen raar kunnen overkomen. Zijn uitleg is ook wel goed, alleen de vouwfietsen begreep hij niet…
Elk jaar organiseert schaakclub Kennemer Combinatie een reis naar Polen voor haar leden. Dit jaar hadden ze mij uitgenodigd om op hun kosten mee te gaan. Nu ben ik wel gratis “vakanties” gewend, maar toch, het is een genereus aanbod en dus nam ik het aan. De reis was met vijf leden van de schaakclub, iemand van de stichting Polen Project Lesna en mijzelf. Een ander lid van de schaakclub was al in Polen.
De woensdag werd grotendeels aan autorijden besteed, maar op donderdag gingen we Lesna (een plaatsje van ongeveer zesduizend inwoners, vlakbij de Duitse en Tsjechische grens) verkennen. Eerst een bezoek aan het daklozenhuis voor mannen, waar een kat achter een vogel aanzat:
De kat kreeg daarna een uitgebreide massage van mij.
Het daklozenhuis zelf bekeken we natuurlijk ook, maar daar heb ik dan weer geen foto’s van. Op dit moment zag het er overigens wel ok uit, maar in koude winters zit het overvol en het verbod op alcohol wil ook wel eens tot problemen leiden. Na het daklozenhuis bezochten we een kasteel en de dam van Lesna, waarbij slechts Ronald en ik zin hadden om de vele traptreden naar beneden (en naar boven) te lopen:
Maar wie goed kijkt ziet dat er wel naar ons gezwaaid werd.
Beneden waren best mooie lijnenspellen te zien.
Hierna bezochten we een school, waarin we kinderen probeerden te laten schaken. Er waren er niet zo veel die de regels beheersten, maar evengoed leken ze zich goed te vermaken:
Vrijdag reden we naar een grote stad, Wroclaw, uitgesproken als Vroswaf (omdat er eigenlijk een streepje door de L staat, zo is het niet Walensa maar Vawensa en niet Zloty maar Zwoty). In Wroclaw, het vroegere Breslau, wonen ruim 600.000 inwoners en het is dus niet veel kleiner dan b.v. Amsterdam. Er wonen ook veel goede schakers en dat gingen we eerst ’s avonds ondervinden: een lokale schaakclub had een toernooitje georganiseerd. Dat was best hard werken.
Maar met veel moeite wist ik uiteindelijk toch met 6.5 uit 7 de eerste prijs van 200 zloty (zo’n 45 euro) te winnen. Ik kreeg ook een grote beker, die ik meteen maar aan de Kennemer Schaakclub doneerde, een donatie die met lichte tegenzin aangenomen werd.
Hierna werd er gegeten en uitgegaan, helaas in een club waarin veel house en r’n'b werd gedraaid, veel heb ik dus niet gedanst. Maar veel verschil met uitgaan in Nederland was er denk ik niet. Of wacht, toch wel, zoals Jimme verklaarde: “Ik vind uitgaan in Polen veel leuker, want de drank is een stuk goedkoper!” Ja, Poolse wodka is inderdaad niet duur.
Op zaterdag werden we rondgeleid in Wroclaw door onze lokale contacten, allebei met de naam Kasha. Zij brachten ons naar de Japanse tuin. Een jaar eerder hadden ze met de kc-leden de botanische tuin laten zien, wat toen tot weinig enthousiasme had geleid, maar wie weet, als je schakers maar vaak genoeg door een tuin leidt, gaan ze het wel waarderen? Vooralsnog bleek daar niets van. Veel meer werd er die dag ook niet gedaan: ergens een ijsje kopen, Paul kocht een paar goedkope Italiaanse schoenen, er werd gegeten in een steak-restaurant (met 1 vegetarisch gerecht op de kaart) en nog wat gedronken in een cafe. En zondag alweer terug! Een korte vakantie dus, maar het was wel leuk.
20 Minuten lang noise op bijna 130 decibel. Dat voelt alsof er een trein langskomt, een heel lange trein, terwijl je op de rand van het perron staat…. en zo klonk het:
In Sydney ging het weer niet goed met schaken, en dit keer had ik geen excuus (of het moet het gebrek aan katten zijn). Dit keer begon ik wel goed, met 3.5 uit 4, maar het ging mis in de zesde ronde, toen ik met wit verloor. Uiteindelijk eindigde ik net als in Canberra met zes punten, weer een half punt te weinig voor een goede prijs.
Sydney is vrij groot: het toernooi werd gehouden in de wijk Parramatta, die o.a. met een veerboot vanaf het centrum van Sydney te bereiken is. Die boot deed daar ooit zeven dagen over. Het gaat nu een stuk sneller, maar de afstand is toch iets van Utrecht tot Amsterdam. Van Sydney centraal zag ik tijdens het toernooi dus niets, maar de zondag van de laatste ronde (die voor mij snel klaar was) kon ik naar de Old Goverment House en Experimental Cottage Farm, twee van de oudste (westerse) gebouwen van Australie. Het was gratis vanwege National Trust day (soort monumentendag) en ik heb o.a. geleerd dat rijke mensen twee eeuwen geleden hun kont afveegden met wol.
Vandaag (maandag) ging ik naar het huis van Cathy en (grootmeester) Ian Rogers, waar ik vannacht logeer. Met Ian en twee andere schakers gingen we met de veerboot naar Manly voor fish and chips (voor mij alleen patat natuurlijk) en Ian vertelde nog wat interessante verhalen (niet per se accuraat). Zo wordt de grote brug van Sydney natuurlijk wel eens gebruikt voor zelfmoorden, maar er was ook een keer een arbeider vanaf gevallen tijdens werkzaamheden. Die was echter zo slim een hamer naar beneden te gooien, en door de golven viel ie een stuk minder hard dan ie anders gevallen was en overleefde hij de val. Een ander interessant (of triest) verhaal was de immigratiepolitiek die in Australie gevoerd werd. Ik had gelezen dat dat ‘whites only’ was, maar volgens Ian kon iedereen proberen Australie in te komen, ze moesten alleen een test in een Europese taal doen. Voor Britten was dat dan een test in Engels, voor Nederlanders in Nederlands, en voor Aziaten in het Fins. Op een gegeven moment werd de test echter gedaan door een Indiase professor die Fins kon lezen en dus slaagde. Die maakte er enorme ophef over waarna de test maar werd afgeschaft en sindsdien zijn veel Aziaten naar Australie geemigreerd.
Eten deed ik vaak in het Indiase restaurant Jaipur en dat moet toch wel de droom van elke Nederlander zijn. Kijk maar naar de prijzen, de meeste maaltijden kosten onder de tien dollar oftewel vijf euro! En dan ook nog met gratis water erbij. Australie is sowieso wat goedkoper dan Nederland, iig qua horeca.
Hieronder nog wat foto’s met uitleg:
Op de ochtend dat ik naar Sydney vertrok kon ik nog net (van een afstandje) een paar wilde kangaroes zien.
Langs de Paramatta-rivier was de ‘riverwalk’ waarbij allerlei tekeningen van aboriginals te zien waren over hun geschiedenis (met bordjes met uitleg erbij).
Voor de speelzaal kon ook geschaakt worden.
De speelzaal was heel centraal in Paramatta.
Tussen hotel en speelzaal waren veel Chinese winkels.
Op de boot op weg naar Manly, met de Opera House op de achtergrond.
Met “En hopelijk herstel ik snel van de jetlag..” beindigde ik het vorige verslag. Een goede nachtrust is immers belangrijk voor een schaaktoernooi (net als voor b.v. een examen). Ik had in het vliegtuig weinig geslapen, en in het hotel in Sydney ook niet, maar ik hoopte in de hotelkamer in Canberra wat slaap in te halen. Maar helaas, het tegendeel gebeurde: ik sliep in de eerste nacht helemaal niet. Mijn kamergenoot snurkte, en nogal hard ook… Ik begon het toernooi dus erg moe, en helaas bleek dat ook invloed op mijn spel te hebben (althans, dat is de makkelijkste verklaring). Na zes punten had ik slechts 3.5 punt. De laatste ronden trok ik wel een beetje bij en ik eindigde op 6 punten, maar dat was net buiten de prijzen.
Elk nadeel heeft echter een voordeel. Een hotelkamer is best prettig, maar vooral vanwege de privacy. Het moeten delen met een relatief vreemde is toch een stuk minder. Maar ik werd herplaatst naar het huis van de organisator, Charles Bishop, en daar heb ik het goed naar mijn zin gehad. Een lekkere vegetarische Australische hamburger (met naast veggievlees heel veel erop), gratis internet, Wii spelen met de kinderen, drinken uit de koelkast kunnen pakken, ik werd goed verzorgd. Helaas is de poging om vandaag kangaroes te bekijken mislukt (ze waren er niet), maar wellicht doen we morgenochtend nog een poging. Ondertussen heb ik nog wel wat foto’s gemaakt:
Hyde Park in Sydney, met op de achtergrond een boel mensen die zitten langs de ‘pool of reflection’.
In het park waren veel ibissen.
De speelzaal, op het achtergrond het podium voor de hoogste vier borden.
Rechts organisator Charles Bishop, links dochter Isabella als paashaas.
Een kunstwerk met alle 16 schaakstukken dat ik tijdens de prijsuitreiking maakte.
Een Amerikaan verbaast zich over fietsers in Amsterdam
